Bir İngiliz Rusya'ya geldi ve ömür boyu orada kaldı. Sebepleri.

Kaynak: https://dzen.ru/

Viktor Baidakov tarafından yapılan röportaj.

 

1993 yılında genç bir İngiliz öğrenci olan Mike Gibson, merakından dolayı Moskova'ya uçtu.

 

Ben küçük bir okul çocuğu olduğumda, burası hâlâ Sovyetler Birliği'ydi. Öğrenci olduğumda ise Rusya Federasyonu olmuştu. Bu dönemde her şey inanılmaz derecede değişiyordu. Sovyetler Birliği'nin sonsuza dek süreceğini düşünüyorduk. Ama her şey değişince, "Bu nasıl olmuş olabilir? İnanılmaz. Bu mümkün mü?!" diye düşündük.

Değişim dönemiydi: perestroyka, glasnost ve benzerleri. Büyük bir ilgiyle izledik: sırada ne olacak?

Bundan sonra yaşananlar, Rusya'daki İngiliz vatandaşının uzun süre hatırlayacağı maceralar ve zıtlıklar oldu.

Örneğin, taksi şoförlüğü. O zamanlar çok popüler bir işti. O zamanlar Uber yoktu (gülüyor) . Yolda durup elinizi uzatarak herhangi bir arabayı durdurmanız gerekiyordu. Daha önce hiç böyle bir şey yaşamamıştık. Gerçekten ilginçti.

Bir keresinde itfaiyeciler beni arabalarına bile aldılar. Bir ihbardan dönerken beni gördüler, durdular ve "İngiliz bizimle gelsin" dediler.

Yıl hâlâ 1993'tü. Ülke, üzerine her şeyin yazılabileceği boş bir sayfa gibiydi. Her şey mümkündü. Gerçek bir maceraydı. Vay canına, her şey yepyeniydi!

Aynı zamanda, çarşaf beyaz olduğunda ne olacağının belli olmaması da çok korkutucu.

İki uç nokta. Rusya'nın kendisi de büyük zıtlıklar ülkesi. Örneğin hava durumunu ele alalım: kışın çok soğuk, yazın ise sıcak. İngiltere'de ise hava her zaman sabittir. Orada kar bile yağmaz.

Rusya'da ya soğuk ya da sıcak olur. İnsanlar daha duygusal ve ben bunu İngiltere'de yaşamaktan daha ilginç buluyorum.

Bu yüzden burada kalmaya karar verdim.

RuOpen: Gelin Rusya'nın İngiltere'ye göre sahip olduğu avantajlardan bahsedelim.

Mike Gibson: "Bu" avantajlardan bahsettiniz ama ben "teknolojik" avantajlar olarak anladım. O halde onlarla başlayalım. Burada bilişim uzmanları ve programcılar İngiltere'ye göre çok daha güçlü.

Londra'ya geldiğimde ve bir film veya sergi bileti almak istediğimde her zaman çok üzülüyorum. Ne kadar karmaşık ve yanlış! Bir mirasları var: çok fazla eski deneyim ki bu işe yaramıyor, ama yine de kullanmaya devam ediyorlar.

Örneğin, İngiltere'de çevrimiçi bilet aldığımda, ellerinde bir kağıt parçası olmasını bekliyorlar. Yeni teknolojilerin var olduğunu ve dünyada uzun zamandır yeni nesillerin ortaya çıktığını anlamıyorlar. Rusya'da elinizde kağıda ihtiyacınız yok: QR kodu veya bir numara kullanabilirsiniz.

İngiltere'de, biletin kağıt olarak teslim edilmesini ayarlıyorlar, yani bilet doğrudan kişinin elinde oluyor! Yani önce bir bilet alıyorum, sonra bana siparişim için teşekkür eden bir e-posta gönderiyorlar ve sonraki e-postada biletiniz ekli olarak bulunuyor. E-postayı açmam, ardından PDF dosyasını açmam gerekiyor ve ancak o zaman bileti bulup yazdırabiliyorum. Telefon ekranımı paylaşabilirim belki ama Rusya'da bu bile çok daha kolay.

Onların yaklaşımı tamamen farklı. Burada her şey daha basit. Ve İngiltere'de bu gerilik birçok şekilde kendini gösteriyor.

Hatta Boeing ve NASA'da çalışan ve Rus kodunun çok daha iyi olduğunu düşünen bazı arkadaşlarım bile var. ABD'deki koddan %20 daha kısa. %20 daha kısa demek %20 daha iyi, daha az hata ve daha güvenli demek.

Teknik avantajların yanı sıra, en önemlilerinden biri de Rus halkı. Duygusallıklarını gerçekten çok seviyorum. Herhangi bir anda mutlu olup olmadıklarını anlayabiliyorsunuz. Ruslar bir şeyi beğenmediklerini açıkça, gizlemeden söylüyorlar. Ve eğer beğeniyorlarsa, güçlü duygular ifade ediyorlar. Bu, insanların ifadesiz yüzlerle yaşadığı İngiltere'ye göre daha kolay. Onlardan hiçbir şey anlayamazsınız.

Rusların gülmediği ve Amerikalıların güldüğü klişesini ele alalım. Bence durum tam tersi: ABD'de insanlar "gülümsüyor", Rusya'da ise içten ve samimi bir şekilde gülümsüyorlar.

Rusya'da bir kasiyer size gülümsemeye başlarsa, bence bunlar gerçek duygular; gerçekten memnun, sizi gördüğüne mutlu ve gülümsemesi sahte değil.

Bir diğer avantaj: Rus kışını gerçekten çok seviyorum. Kışı gerçek bir kahraman olarak görüyorum ve ondan gerçekten hoşlanıyorum!

Burada kayak yapabilir, buz pateni yapabilirsiniz, pek çok fırsat var. Hatta burada yüzebilirsiniz bile! Buz deliğine dalıp yüzmeyi gerçekten çok seviyorum. İnanılmaz bir duygu, daha iyisi olamaz; yepyeni bir insan olarak doğuyorsunuz!

Ben mors kulübünün bir üyesiyim!

RuOpen: Morslar. Rusça öğreniminiz nasıl gidiyor? Buraya gelmeden önce biliyor muydunuz?

Mike Gibson: Hayır. Buraya geldiğimde sıfırdan öğrendim. Çok zengin ve güzel bir dil.

Oğlum doğduğunda (kendisi yarı Rus yarı İngiliz), aynı anda iki dil konuşmaya başladı.

Hemen "Babamı görüyorum!" dedi.

"Sana 'baba' değil de 'papu' demen gerektiğini nereden biliyorsun?!" diye sordum. Daha üç yaşındaydı! Program hemen beynine işlemişti!!! (gülüyor) .

"Babamı görüyorum" derdim. Çünkü davalarla ilgili sorunlarım var.

Sonra bana "oklava" kelimesini öğretti, ben bilmiyordum.

Rus dili büyük bir macera. Kelimeleri sürekli karıştırıyorum, bu da birkaç komik duruma yol açtı. Bir keresinde güvenlik görevlisine "memnuniyetimi" göstermeyi teklif ettim, ama reddetti ve geçmeme izin verdi. Ofiste, sekreterin "poposunu" tutmasına yardım etmeyi teklif ettim. "Klasörler" kelimesi bu kadar benzer olduğunda ne yapabilirim ki?

RuOpen: Bir röportajda Rusların çılgın olduğunu söylemiştiniz. Bu durum kendini nasıl gösteriyor?

Mike Gibson: Bu kelimeyi kullanırken dikkatli olmalısınız. Çünkü "çılgın" tam olarak doğru kelime değil; tamamen farklı bir anlama gelebilir.

Anladığım kadarıyla, "çılgın" Ruslara hitap etmenin kibar ve sevgi dolu bir yolu. Bazen olumsuz değil, hatta iyi bir şey bile olabiliyor.

Ayrıca, her şeyin çok hızlı değiştiği ve insanların yarın ne olacağını bilmediği doksanlı yılların çılgın zamanlarını da aklımda tuttum.

İnsanlar ülkede ilk işletmelerini açmaya başladılar.

RuOpen: Tüm bunlar bugünlere nasıl yol açtı? 1993'ten bugüne.

Mike Gibson: Bu bir şoktu, sistemin çöküşüydü, komünizm sona ermişti.

Eskiden gayrimenkul mülkiyeti diye bir şey yoktu. Ancak sistem kapitalizme doğru kaymaya başladığında, dairelerin özelleştirilmesi ve daha sonra alınıp satılabilir hale gelmesi oldukça ilgi çekiciydi. Bu, tüm sistemin nasıl değiştiğinin güzel bir örneği.

Bu bir kupon sistemiydi. Fikir çok zekiceydi. İnsanlara birçok şey aktarmaya başladıklarında tüm dünya bu deneyi ilgiyle izledi.

Elbette, ellerinde çok sayıda kupon biriktiren birçok insan vardı. Çok zengin oldular.

RuOpen: Ve birileri çok fakirleşti...

Mike Gibson: Evet... Kapitalizme hoş geldiniz.

RuOpen: Bugün Rusya'da, özellikle de Moskova'da iş dünyası nasıl?

Mike Gibson: Reklamcılık sektöründe çalışıyorum ve bu her zaman neler olup bittiğinin iyi bir göstergesidir. Ve şunu söyleyebilirim ki, çok iyi bir ilk çeyrek geçirdik. Sonra da COVID ortaya çıktı...

Genel olarak: 10 yıl önce küresel bir kriz yaşandı; bunlar neredeyse her 10 yılda bir oluyor. 1988'de öğrenciyken Kara Pazartesi veya Kara Cuma yaşanmıştı. Yani her 10 yılda bir. Dolayısıyla artık zamanı geldi...

RuOpen: Peki şehirleri karşılaştırırsak: Londra'daki iş dünyası Moskova'daki iş dünyasından farklı mı?

Mike Gibson: Burada her şey güvenle ilgili. İş görüşmelerinde her zaman birbirinizin gözlerine bakmanız gerektiğini söylerim. Bu şekilde birbirinize ne kadar güvendiğiniz daha net anlaşılır.

Ama İngiltere'de her şey kağıda dökülüyor.

Burada iş dünyasında insanlığa büyük değer veriliyor. Bu, örneğin selamlaşmalarda bile kendini gösteriyor. Londra'da el sıkışmak alışılmış bir şey değil. Orada her şey soğuk. Ama Moskova'da bir bağ var ve bu hissediliyor.

RuOpen: Moskova hükümeti iş dünyasını herhangi bir şekilde destekliyor mu?

Mike Gibson: Moskova'da birçok iş destek programı var. Örneğin Technopolis'i ele alalım. İş projeleri için bir kuluçka merkezi. Oradaki her şey çok iyi düşünülmüş.

RuOpen: Rusya'da iş yapmak isteyen yabancılara ne gibi tavsiyelerde bulunurdunuz?

Mike Gibson: Eğer istekliyseniz, kesinlikle denemelisiniz. Korkmayın veya Batı'da duyduğunuz birçok olumsuz yoruma kulak asmayın. Kesinlikle buraya gelip kendiniz görmelisiniz. Kendiniz deneyimleyin.

Burada çok büyük bir potansiyel var.

Ruslar sosyal medyada gösterişli hayattan sıkıldı

 

Kaynak: https://turkrus.com/

 

Rusya’da sosyal medyada kusursuz ve gösterişli yaşamı sergileyen içeriklere ilgi azalırken, sıradan hayat, köy yaşamı ve doğal görüntüler öne çıkıyor. Uzmanlara göre kullanıcıların yaklaşık dörtte üçü kendi yaşamlarının reklamlarda ve sosyal medyada gösterilen dünyaya benzemediğini düşünüyor. Kullanıcıların yaklaşık üçte ikisi de ünlüler yerine sıradan insanların yer aldığı videoları tercih ediyor. 

Analitik şirket PressIndex’e göre “natural”, yani doğal ve rötuşsuz içerik artık sosyal medyanın başlıca formatlarından biri haline geldi. Uzun süre lüks oteller, pahalı ürünler ve kusursuz yaşam tarzı içerikleri öne çıkarken, son yıllarda bu eğilim yerini ev hayatı, aile ilişkileri, gündelik mizah ve başarısızlıkların da açıkça gösterildiği paylaşımlara bırakıyor. Uzmanlar bu değişimin pandemi döneminde hızlandığını, 2022-2023 yıllarında ise gereksiz tüketimi eleştiren “deinfluencing” akımının güçlendiğini belirtiyor.

Özellikle köy hayatı ve doğa içerikleri büyük ilgi görüyor. Tarlalar, bahçe işleri, geleneksel yemekler, evcil hayvanlar ve taşradaki günlük yaşamı gösteren kısa videolar milyonlarca izlenmeye ulaşabiliyor. Bunun yanı sıra Dağıstan, Kuzey Osetya, Altay ve Soçi gibi Rusya içindeki destinasyonlara ilişkin içerikler de popülerliğini artırıyor. Uzmanlara göre izleyici, lüks tatillerin yanı sıra artık sakin ve tanıdık yaşam biçimlerini de “çekici” buluyor. 

Psikologlar bu değişimi görsel yorgunlukla da ilişkilendiriyor. Filtreler, yapay zekâ ve aşırı düzenlenmiş görüntülerin yaygınlaşmasıyla doğal ve kusurlu görüntüler daha samimi algılanmaya başladı. Bu nedenle sosyal medyada kullanıcıların ilgisini artık mükemmel dekorlar ve pahalı markalardan çok, gerçek hayatın küçük ayrıntıları, öz ironi ve tanıdık günlük deneyimler çekiyor.

Joseph Stalin'in en sevdiği 5 kitap

Aleksandra Guzyeva

Kaynak: https://www.gw2ru.com/

 

Stalin, çok sayıda farklı kitap okudu ve kenarlarına duygusal notlar aldı; bu notlar daha sonra biyografi yazarları tarafından dikkatlice incelendi. Biz de onun üzerinde kesinlikle büyük bir etki bırakan birkaç kitabı seçtik.

Geleceğin Sovyet lideri, 13 yaşından itibaren her gün 500 sayfaya kadar kitap okuyordu. Okuma, teoloji fakültesine girebilmek için genç yaşta öğrenmeye başladığı Rus dilini iyice öğrenmesine yardımcı oldu.

Özellikle şiire düşkündü ve kendisi de Gürcüce şiirler yazdı. Biyografi yazarı Roy Medvedev'e göre, Stalin bir zamanlar yazar olmayı hayal ediyordu. Ayrıca devrimci yeraltı günlerinde bir kütüphane oluşturmaya başlamıştı. Viktor Hugo'yu sevdiği ve Anton Çehov, Fyodor Dostoyevski ve Vladimir Mayakovsky'ye hayran olduğu biliniyor.

Sovyetler Birliği'nin başına geçtikten sonra Stalin, yayınlanmak üzere hazırlanan tüm kurgu eserlerinin yanı sıra, biyoloji gibi konulardaki eserler de dahil olmak üzere çok sayıda tarihsel, felsefi ve bilimsel eseri okudu. Ve tüm yayınları kişisel kontrolü altında tuttu.

 

1. Aleksandr Kazbegi – 'Baba Katliamı'

Ünlü Gürcü yazarın dürüst bir kanun kaçağı, savaşçı ve kahraman hakkındaki bu romanı, genç Joseph Dzhugashvili'nin (Stalin'in gerçek adı) ilgisini çekmişti. Biyograflar, Stalin'in romanın baş karakterini sevmek istediğini ve bu yüzden de karakterin adı olan 'Koba'yı ilk parti takma adı olarak seçtiğini düşünüyorlar.

 

2. Aleksey Tolstoy – 'Korkunç İvan'

Stalin bu oyunu 1942'de, II. Dünya Savaşı'nın en yoğun döneminde, cephedeki en vahim durumun ortasında okudu. Kenarlara birkaç kez "öğretmen" kelimesini yazdı ve okurken aklına gelen askeri taktikler hakkında notlar aldı. Korkunç İvan hakkında bir film yapımını başlatan ve Sergei Eisenstein'ın senaryosunu bizzat onaylayan da Stalin'di. Tarihçiler, Korkunç İvan figürü ile Stalin'in kendisi arasında birçok benzerlik bulmaktadır.

 

3. Mihail Şolokhov – 'Ve Don Nehri Sessizce Akar'

İç savaşı konu alan bu Kazak destanında , yazarın hangi tarafta olduğunu – Beyazlar mı yoksa Kızıllar mı – anlamak oldukça zor. Eser bölümler halinde yayımlandı: ilk iki cilt büyük beğeni topladı, ancak üçüncüsü sansürcülerin Beyazları aşırı derecede yücelttiği gerekçesiyle yayımlanması uzun süre gecikti. 

Şolokhov doğrudan Stalin'e başvurdu ve Stalin de yayınlanmasına onay verdi. Stalin roman hakkında şunları yazdı: "Şolokhov'un, bence, büyük bir sanatsal yeteneği var. Dahası, son derece vicdanlı bir yazar: iyi bildiği şeyler hakkında yazıyor."

 

4. Aleksandr Tvardovsky – 'Vasily Tyorkin'

Stalin, yazarların gerçeği, özellikle de bizzat şahit oldukları olayları anlatmalarını çok önemserdi. Genç Tvardovsky, II. Dünya Savaşı cephelerinde savaş muhabiri olarak çalışmıştı. Ve neşeli ve korkusuz bir asker hakkındaki şiirini kendi deneyimlerinden yola çıkarak yazmıştı. Efsaneye göre, şiirde Stalin'den hiç bahsedilmediği için Tvardovsky 'Stalin Ödülü' aday listesinde yer almamıştı. Ancak ödül komitesi toplantısında Stalin'in, Tvardovsky'nin listede olmamasına çok kızdığı ve bunun yerine ona 'Lenin Nişanı' verilmesini emrettiği söyleniyor.

 

5. Mihail Bulgakov – 'Türbin Günleri'

Stalin, bu proleter olmayan oyunu yararlı buldu çünkü oyun, Türbinler gibi sempatik aydınların bile sonunda Kızıllara nasıl boyun eğdiğini gösteriyordu. Stalin, "Türbinlerin Günleri, Bolşevizmin her şeyi ezen gücünün bir göstergesidir" diye yazdı.

Stalin, Bulgakov'un edebi yeteneğini fark etmiş ve hatta yazarı basın baskısından ve eserlerinin yayınlanmasının yasaklanmasından bizzat kurtarmıştır. Stalin'in Bulgakov'la yaptığı telefon görüşmesi yaygın olarak bilinmektedir; bu görüşmenin ardından Bulgakov tiyatrodaki işine iade edilmiş ve oyunları repertuvara geri alınmıştır.

'Eski sevgili sendromu'

Kaynak: https://turkrus.com/

 

Rusya’da insanların büyük bölümü partnerlerinin eski sevgilileriyle iletişim kurmasına temkinli yaklaşıyor. “Mel” ile flört servisi Twinby’nin araştırmasına göre katılımcıların yüzde 84,8’i partnerlerinin kendilerini eski sevgilileriyle karşılaştırmasından endişe ediyor. Bu kaygı kadınlarda yüzde 89,7 ile erkeklerden daha yüksek. Araştırmaya Rusya’nın tüm bölgelerinden 18 yaş üstü kadın ve erkekler katıldı. 

Katılımcıların yüzde 53’ü eski sevgililerle iletişimin tamamen kesilmesi gerektiğini düşünüyor. Ancak yüzde 51’i ortak çocuklar gibi özel bir neden bulunması halinde bu kuralın esnetilebileceğini belirtiyor. Kadınlar bu konuda erkeklerden daha hoşgörülü: İstisnaya izin verenlerin oranı kadınlarda yüzde 58, erkeklerde yüzde 47. 

Araştırma, kişilerin kendi davranışlarının da bakış açılarını etkilediğini gösterdi. Eski partneriyle arkadaşlığını sürdürenlerin yüzde 54,7’si sevgilisinin de benzer şekilde davranmasını normal karşılıyor. Eski ilişkilerle tüm iletişimini kesenlerde ise bu oran yalnızca yüzde 20,4. Partnerinin eski sevgilisiyle arkadaşlığını kabul edenlerin genel oranı ise yüzde 36’da kaldı.

Kuşaklar arasında da belirgin farklar ortaya çıktı. 18-24 yaş grubunun yüzde 57’si partnerinin eski sevgilisiyle yaptığı tüm temaslardan haberdar olmak isterken, 55 yaş üstünde bu oran yüzde 12,9’a düşüyor. Gençlerin yüzde 40,8’i eski partnerle iletişimi tamamlanmamış duyguların işareti olarak görürken, bu görüşü benimseyenlerin oranı ileri yaş grubunda yüzde 22,6. Twinby psikoloğu Larisa Karavaytseva’ya göre yaş ilerledikçe insanlar geçmiş ilişkilerle dostça veya iş amaçlı iletişim arasındaki farkı daha kolay ayırt ediyor.

Rusya'da 'başarı kültü' gözden düşüyor: "Hemen şimdi!"

Kaynak: https://turkrus.com/

 

Rusya’da yıllarca çalışanlardan “gözleri parlayan”, ek sorumluluk almaya ve kariyer uğruna normalden fazla çalışmaya hazır kişiler olmaları bekleniyordu. Ancak bu anlayış artık giderek cazibesini kaybediyor. Uzmanlara göre özellikle 35 yaş üzerindeki çalışanlar, uzun yıllar boyunca fazla çalışmanın her zaman daha yüksek maaş, terfi veya daha iyi yaşam koşulları getirmediğini gördü. Bunun yerine istikrarlı gelir, normal çalışma saatleri ve açık kurallar istiyorlar. 

RBC'nın derlemesine göre Rusya’daki “başarı kültürü” başından itibaren Batı’dakinden farklı gelişti. ABD ve Avrupa’da bu anlayış daha çok kişisel gelişim ve kendini gerçekleştirme ile ilişkilendirilirken, 1990’ların sonu ile 2000’lerin başında Rusya’da kariyer yükselmesi istikrar, sosyal statü ve yoksulluktan kurtulmanın yolu olarak görülüyordu. Bankacılık, telekomünikasyon ve büyük perakende gibi sektörler hızla büyüyor, sıradan bir çalışan birkaç yıl içinde yönetici olabiliyordu.

Zamanla “şimdi çalış, sonra terfi al” modeli etkisini kaybetti. 10-15 yıl çalışan çok sayıda Rus beyaz yakalı, fazla mesainin ne konut ne otomobil ne de hızlı kariyer getirdiğini gördü. SuperJob verilerine göre Rusya’da işe yüksek bağlılık gösterenlerin oranı 2024’te yüzde 72 iken 2026’da yüzde 63’e geriledi. Ekstra çaba göstermeye hazır çalışanların oranındaki düşüş özellikle 35 yaş üzerindekilerde belirginleşti.

Artık Rus çalışanlar, ek çabanın karşılığında ne elde edeceklerini daha dikkatli değerlendiriyor. Uzmanlar şirketlere fazla mesainin somut biçimde ücretlendirilmesini, gereksiz iş yükünün azaltılmasını ve yönetimin sürekli “kahramanlık” beklentisi üzerine kurulma­masını öneriyor. Giderek daha fazla Rus için kariyer uğruna tükenmektense sakin bir akşam geçirmek, hafta sonlarını korumak ve emeğinin karşılığını net biçimde almak daha önemli hale geliyor.

Buz ve Ateş: Pyotr Kropotkin

Tatyana Petrenko

Kaynak: https://dzen.ru/

 

Sovyet döneminden beri Kropotkin, canlı, ama oldukça tek boyutlu bir şekilde tasvir edildi. Prens, devrimci, anarşist, sosyal düşünür. Ve sadece dolaylı olarak coğrafyacı, kaşif ve bilgili bir bilim insanı olarak.

Bu adil mi? Ve neden böyle oldu?

Pyotr Alexeyevich'in doğumunun 180. yıldönümü şerefine, en büyük başarılarını hatırlıyoruz.

 

"Ahlaki tatmin"

Belki de bu eksik resmin sorumlusu zamanın geçmesidir. Rusya'da dönemin dönüm noktasında, birçok yetenekli ve ahlaki duyarlılığa sahip insan sosyal adalet fikrine kapılmıştı. Daha sonra, umut ettikleri devrim çocuklarını yutmaya başlayınca, kendilerini on yıllarca tarihten silinmiş buldular. Kropotkin şanslıydı. Bolşeviklerin anarşizm fikrine açıkça karşı çıkmasına rağmen Lenin ona içtenlikle saygı duyuyordu. Bununla birlikte, örneğin Mihail Prişvin, Kropotkin'i "yeteneğini toprağa gömmekle" suçladı - ancak bunu sadece gıyabında, günlüğünde yaptı.

Bir şekilde, Pyotr Alekseevich tüm önemli coğrafi keşiflerini ve içgörülerini henüz genç bir adamken yaptı. Ve sonra, bilinçli olarak parlak bilimsel beklentileri reddederek, "herkesin hayatta beklemeye hakkı olan ahlaki tatmini" seçti. O buna böyle diyordu.

Bu yazıda, devrimci ve anarko-komünist bir ideolog olarak yolculuğunun canlı bir resmini çizmeyeceğiz; bu daha çok bir macera filmine uygun olurdu. Yeraltı çalışmaları, tutuklamalar, hapis, kaçış, göç ve yeni Rusya'ya dönüşün zaferi, kısa sürede hayal kırıklığına dönüşmüştür. Prens Kropotkin ve biyografları bunu ayrıntılı olarak anlatmışlardır ve eklenecek başka bir şey yoktur. Öte yandan, Peter Alekseevich'in Sibirya'nın, topoğrafyasının ve buzullaşmasının keşfindeki rolü, geniş alanlarımızın rasyonel gelişiminden iklim değişikliğine kadar birçok konu her zamanki kadar güncel kaldığı için hala hararetli bir şekilde tartışılmaktadır.

 

Sibirya ve Mançurya

Sibirya, Kropotkin'in hayatında bir yol ayrımının sonucu olarak ortaya çıktı. Bir yandan, II. Alexander'ın sarayında eski bir hizmetkar olarak tahmin edilebilir derecede başarılı bir saray kariyeri vardı; diğer yandan ise Peter'in Amur Kazak Ordusu'nda subay olarak hizmet ederek gördüğü gerçek bir hayata duyulan arzu vardı. Bu, Kropotkin'in, diğer şeylerin yanı sıra, Doğu Sibirya ve Uzak Doğu'nun daha önce bilinmeyen bölgelerine çeşitli seferler düzenlemesine ve yönetmesine olanak sağladı.

Bu seferlerin her birinin pratik bir amacı vardı, ancak Pyotr Alekseevich kendisi bu fırsatı kapsamlı araştırmalar yapmak için kullandı; coğrafi, jeolojik, doğa tarihi, etnografik ve benzeri alanlarda çalışmalar yürüttü. Örneğin, 1864'te Transbaykalya'dan Orta Amur Nehri'ne giden ticaret yoluna kestirme bir yol bulma görevi kendisine verildi. Özellikle, günümüz Çin'inin kuzeydoğusunda yer alan Büyük Khingan sıradağları üzerinden bir yol arayacaklardı.

Rus subaylarının Mançurya'ya girmesine izin verilmediğinden, Kropotkin tüccar kılığına girerek 11 Kazak ve bir Tunguzdan oluşan bir birliğe liderlik etti. Uygun bir rota aramanın yanı sıra, periyodik olarak jeodezik ölçümler de yapmaları gerekiyordu. Casusluk yapmak zorundaydılar.

Kropotkin, "Diğer Kazaklar gibi ben de aynı mavi kağıt elbiseyi giyiyordum ve Çinliler beni o kadar görmezden geldiler ki, pusulayla rahatça fotoğraf çekebiliyordum, " diye hatırladı. " Sadece ilk gün, her türlü Çinli asker tarafından kuşatıldığımızda ve bir bardak daha votka almak umuduyla beklediklerinde, gizlice pusulayı elime alıp, kağıdı çıkarmadan cebime işaretleri ve mesafeleri yazmak zorunda kaldım."

Kropotkin'in haritalarına bakılırsa, Büyük Khingan'ı geçmek neredeyse imkansızdı. Ancak gerçekte her şey çok daha kolay çıktı: dağ sırası yumuşaktı ve yolcular kısa sürede dağlar arasındaki vadilerden geçen son derece uygun bir rota buldular. Bu, Büyük Petro'nun ilk coğrafi keşfiydi.

Bir sonraki sefer, Amur Nehri'nin sağ kolu olan Çin (veya daha doğrusu o zamanlar Mançurya) Sungari Nehri boyunca bir yolculuktu. "Ussuri" adlı buharlı gemi, Sungari'nin ağzından eyalet başkenti Jilin'e doğru yola çıktı. Nehrin alt kısımlarındaki sığlıklara rağmen, gemiyle geçilebilir olduğu ortaya çıktı ve bir ay süren yolculuk sayesinde nehrin ayrıntılı bir haritasına sahip oldular. Ancak, olaylardan da yoksun değildi. Seferin sonunda Pyotr Alexeyevich ateşli bir hastalığa yakalandı. Ve bazı maceralar, bilgi sağlamasa da, değerli gözlemler ortaya çıkardı.

Kropotkin şöyle yazdı: " Ancak bir keresinde karaya oturduk . Girin yetkilileri, en çok da kışı nehirde geçireceğimizden korkarak, hemen yardımımıza iki yüz Çinli gönderdi ve biz de karaya oturmayı başardık. Yüz Çinli suda durup vapuru hareket ettirmek için nafile bayrak sallarken, ben suya atladım, bir bayrak kaptım ve 'Dubinushka' şarkısını söylemeye başladım, böylece vapuru aynı anda şarkının sesiyle itebildik. Çinliler bundan çok memnun oldular ve tiz seslerinin tarif edilemez çığlıklarıyla vapur sonunda hareket etti ve kum tepesinden kurtuldu. Bu küçük macera, bizimle Çinliler arasında en iyi ilişkilerin kurulmasını sağladı."

Hem birinci hem de ikinci keşif gezileri, yarım yüzyıl sonra ünlü CER olarak bilinen Mançurya Demiryolu'nun bu bölgelerden geçecek olması gerçeğiyle de dikkat çekmektedir.

Ertesi yıl Kropotkin, Doğu Sayan Dağları'nı keşfetmek üzere yola çıktı. Bu keşif gezisinden elde edilen veriler, daha sonra Sibirya'nın orografik (orografik - yer şekillerinin tanımlanması ve sınıflandırılması) haritasının oluşturulmasında paha biçilmez bir değer taşıdı. Tunkinskaya Havzası'nı ve Oka Nehri'nin yukarı kısımlarını keşfetti ve burada Khigol Vadisi'nde volkanik kraterler buldu.

Ancak kaşif için belki de en önemlisi, burada keşfettiği buzul izleriydi. Bulgularından memnun kalan kaşif, kardeşine yazdığı bir mektupta, "Buzul hipotezini desteklemek için, esas olarak jeolojik olmak üzere, çok sayıda materyal birikiyor" diye belirtti.

 

Huş ağacı kabuğu üzerine harita

9 Mayıs 1866'da Kropotkin, en önemli seferi olan Olyokminsko-Vitimskoye için Irkutsk'tan yola çıktı. Bu seferin pratik bir amacı da vardı: Transbaykalya'dan Vitim ve Olyokminskoye altın madenlerine doğrudan bir rota bulmak. İlginç bir şekilde, Sibirya Seferi üyeleri daha önce de bu rotayı bulmak için yıllarca uğraşmışlardı. Her seferinde sanki yeniden başlamış gibi, paralel kayalık sıralarında yol bulmaya çalışmışlardı. Kropotkin, daha önce olduğu gibi güneyden kuzeye değil, tam tersine gitmeyi önerdi. Daha da ilginç olanı, genç kaşif, yerel bir Tunguz tarafından huş ağacı kabuğuna bıçakla oyulmuş bir haritaya benzer bir şeye dayanıyordu. Bu harita, rotanın Vitim'den Muya Nehri'nin ağzına kadar uzanacağını gösteriyordu.

Ancak Vitim'e ulaşmak için Lena Nehri boyunca seyahat etmeleri gerekiyordu. Yolculuk 24 gün sürdü. Bununla birlikte, Kropotkin çok memnundu: Uzun zamandır Lena'yı tarif etmeyi hayal ediyordu ve bu arada nehrin kıyılarını keşfedip yerel halkın yaşamlarını inceledi. 5 Haziran'da, keşif gezisi, bulmaları gereken rotanın başlangıç ​​noktası olan Tikhon-Zadonsky altın madenine giden bir yük yolu boyunca yola çıktı. Altın madenleri bölgesinde Kropotkin, bir zamanlar bu bölgelerden geçmiş olan güçlü bir buzulun izleri olan kaya parçaları ve kayalardaki oluklar keşfetti.

"Bu sefer, Transbaykalya'daki Olekminsk madenlerinden bir rota bulduk, " diye hatırladı kaşif. " Üç ay boyunca neredeyse tamamen ıssız dağlık arazilerden ve bataklık platolardan geçerek yolculuğumuzun nihai hedefi olan Çita'ya ulaştık. Keşfettiğimiz rota şimdi güneyden madenlere sığır sürüsü taşımak için kullanılıyor. Bana gelince, bu yolculuk daha sonra Sibirya dağlarının ve platolarının genel yapısının anahtarını bulmamda önemli ölçüde yardımcı oldu."

 

Coğrafya Derneği

1867'de Pyotr Alekseevich başkente geldi ve St. Petersburg Üniversitesi Fizik ve Matematik Fakültesi matematik bölümüne kaydoldu. Aynı zamanda, o dönemde Pyotr Semyonov'un (daha sonra Tian-Shansky) başkanlığını yaptığı İçişleri Bakanlığı İstatistik Komitesi'nde memur olarak işe başladı.

Bir yıl sonra Kropotkin, İmparatorluk Rus Coğrafya Derneği'ne üye seçildi ve kısa süre sonra IRGO'nun fiziki coğrafya bölümünün sekreteri oldu. Pyotr Alekseevich, özellikle çığır açan eserlerinin birçoğunun yayınlandığı Izvestia IRGO'da aktif olarak yayın yaptı. Kropotkin, "Olekminsko-Vitimskoy Seferi Raporu" için IRGO'nun Küçük Altın Madalyası'na layık görüldü. Ve bu "raporu" görmeliydiniz—tam 600 sayfalık bir monografi!

Pyotr Alekseevich, kendi gözlemlerinin yanı sıra diğer araştırmacıların çalışmalarını da analiz ederek, çağdaşlarının ülkenin büyük bir bölümünün coğrafyası hakkındaki fikirlerinin tamamen doğru olmadığı düşüncesine giderek daha fazla kapıldı.

"Sibirya'daki seyahatlerim beni, o zamanlar haritalarda gösterilen dağ sıralarının tamamen hayal ürünü bir şekilde çizildiğine ve ülkenin yapısı hakkında hiçbir fikir vermediğine ikna etti, " diye yazdı. " Harita yapımcıları, Asya'nın bu kadar karakteristik bir özelliğini oluşturan geniş platoların varlığından bile şüphelenmemişlerdi."

Bu hiç de küçümsenecek bir iddia değildi. Sonuçta Kropotkin, örneğin otoritesi tartışılmaz olan Humboldt'un kendisine karşı çıkıyordu. Bu tutarsızlığın bir açıklaması olmalıydı. Ve böylece genç araştırmacı bir keşif yaptı.

Kropotkin, "Asya'nın ana sıradağları kuzeyden güneye veya batıdan doğuya değil, tıpkı Kayalık Dağlar ve Kuzey Amerika'nın yaylalarının kuzeybatıdan güneydoğuya uzanması gibi güneybatıdan kuzeydoğuya uzanır," diye düşünüyordu . "Sadece ikincil sıradağlar kuzeybatıya uzanır. Dahası, Asya'nın dağları Alpler gibi bağımsız sıradağlar dizisi değil, bir zamanlar Himalayalar'dan Bering Boğazı'na kadar uzanan geniş bir platoyu, yani eski bir kıtayı çevreler. Kıyıları boyunca yüksek kenar sıradağları oluştu ve zamanla, daha sonraki tortulların oluşturduğu teraslar denizden yükselerek Asya'nın ana kıtasının genişliğini artırdı."

Kropotkin, Sibirya'nın yapısı ve dağ sıralarının ve platolarının dağılımı üzerine yaptığı çalışmayı bilime yaptığı en büyük katkı olarak görüyordu. Harita ve makale Coğrafya Derneği tarafından yayınlandı. Bunlar sadece durumu belgelemekle kalmadı, aynı zamanda kıtanın başlıca fiziki özelliklerini, tarihini, iklimini ve bireysel hayvan ve bitki türlerinin dağılımını da açıkladı.

 

Kuzey Kutbu Hakkındaki Düşünceler

1860'ların sonlarında ve 1870'lerin başlarında Rus toplumu Arktik bölgesine ilgi duymaya başladı. İmparatorluk Rus Coğrafya Derneği, gelecekteki bir kutup keşif gezisi için bir komisyon kurdu. Kropotkin bu komisyonun sekreteri olarak atandı. İlk keşif gezisi için bir hedef öneren ayrıntılı bir bilimsel program taslağı hazırladı. Amiral Nikolai Schilling'in akıntılar hakkındaki raporunu ve Fyodor Litke'nin Novaya Zemlya'ya yaptığı keşif gezisinin materyallerini analiz ettikten sonra, Kropotkin bilinmeyen bir takımadaların varlığı hipotezini ortaya attı.

"Bu durum, Novaya Zemlya'nın kuzeybatısındaki buzun hareketsiz hali, burada yüzen buz alanlarında bulunan taşlar ve çamur ve diğer bazı küçük işaretlerle anlaşılıyordu, " diye yazdı. " Dahası, eğer böyle bir kara parçası olmasaydı, Bering Boğazı meridyeninden Grönland'a doğru batıya akan soğuk akıntı (Fram'ın sürüklendiği akıntı - Lomonosov bunu zaten belirtmişti), kesinlikle Kuzey Burnu'na ulaşır ve tıpkı Grönland'ın en kuzeyinde gördüğümüz gibi Lapland kıyılarını buzla kaplardı. Körfez Akıntısı'nın zayıf bir devamı olan sıcak akıntı, böyle bir kara parçası olmasaydı, Avrupa'nın kuzey kıyıları açıklarında buz birikmesini engelleyemezdi."

Rus yetkililerinin yavaşlığı, Avusturyalıların bu takımadaları keşfetmesine olanak sağladı. Buraya imparatorlarının onuruna Franz Josef Land adını verdiler.

Bu arada, Kropotkin, Novaya Zemlya'nın kuzeydoğusunda başka bir takımadaların varlığını öne sürmüştü. Bu takımadalar 1913'te Boris Vilkitsky'nin keşif gezisiyle keşfedildi. 1926'da Bolşevikler, bu toprakların adını İmparator II. Nikolay'dan bugünkü adı olan Severnaya Zemlya olarak değiştirdiler.

 

Buz Çağı

Başarısızlıkla sonuçlanan kutup keşif gezisi, Kropotkin'i Sibirya'daki keşif gezileri sırasında kendisine ilham veren fikre geri döndürdü. IRGO onu Finlandiya'daki buzulların izlerini incelemek üzere görevlendirdi.

Kropotkin, "O zamanlar, Orta Avrupa'ya kadar uzanan bir buz tabakasına inanmak kabul edilemez bir sapkınlık olarak görülüyordu, " diye belirtti, "ama gözlerimin önünde muhteşem bir tablo belirdi ve bunu hayal ettiğim en ince ayrıntısına kadar aktarmak istedim. Buz Çağı'na dair, modern flora ve faunanın dağılımını anlamanın anahtarını sağlayabilecek ve jeoloji ve fiziki coğrafya için yeni ufuklar açabilecek bir teori geliştirmek istedim."

21 Mart 1874'te Kropotkin, Coğrafya Derneği'ne yaptığı parlak bir konferansta, önceki tarihsel dönemde bir buz çağının varlığına dair cesur bir hipotez öne sürdü.

Ertesi gün, prens "Çaykovskiciler" olarak bilinen gizli devrimci çevreye mensup olduğu gerekçesiyle tutuklandı ve Aziz Petrus ve Aziz Pavlus Kalesi'ne hapsedildi. Kropotkin, esaret altındayken çığır açan monografisi "Buz Çağı Üzerine Bir Çalışma"yı tamamladı. Rivayete göre, bilim insanlarından bazıları İmparator II. Aleksandr'a kadar ulaşarak, bilim insanının bu eseri yazmasına izin verilmesini talep etmişlerdir.

Kropotkin'in tüm bu büyük işlerin ortasında (ve araştırmalarının yanı sıra çevirilerle geçimini sağlıyor ve çok sayıda eser yayınlıyordu) yeraltı çalışmalarına ayıracak zamanı ve enerjiyi nasıl bulduğu hâlâ bir gizem. "Çaykovski yanlıları" işçiler arasında aktif olarak devrimci ajitasyon yürütürken, kahramanımız da sade kıyafetler içinde "halkın arasına" giderek, her seferinde gizli polis tarafından yakalanma riskini göze aldı.

İnançları yıllardır gelişiyordu. Çocukken saray hayatının anlamsız lüksünü gözlemleyerek başlamış, ardından da madenlerdeki proletaryanın sefaletini görmüştü. Polonyalı sürgün ayaklanmasının acımasızca bastırılmasından son derece umutsuzluğa kapılmıştı ve hatta Finlandiya'da buzulların sürüklenmesini izlerken, kuru çavdar keklerini kemiren yerel köylüleri düşünmüştü.

Üstelik bilimsel çalışmalar ona ilham vermemiş de değildi. Sibirya'yı tanımladığı gibi, tüm Rusya'yı da betimleyen bir çalışma yaratmayı hayal ediyordu. Ve Kropotkin'in bu girişiminde sonuna kadar başarılı olacağından hiç şüphe yoktu.

“Ama etrafımda ezici bir yoksulluk ve bayat bir ekmek parçası için acı dolu bir mücadele varken, tüm bu yüce sevinçlere ne hakkım vardı?” diye kendi kendine haykırdı.

 

"Hepimiz kardeşiz."

1876 ​​yazında Kropotkin hapisten kaçarak göç etti ve önce İsviçre ve Fransa'da, ardından İngiltere'de yaşadı. Çok sayıda eser yayınladı, ancak eserleri artık çoğunlukla tamamen siyasi nitelikteydi.

Ancak coğrafya her zaman bir yerlerde yakınımızdadır. Kropotkin, Encyclopedia Britannica için Rus coğrafyası ve etnografisi üzerine onlarca makale yazdı. Ve "Enternasyonalist'e üye olduğu için" Fransa'da hapsedildiği sırada, İngiliz dergisi The Nineteenth Century için "Coğrafya Ne Olmalı" başlıklı bir makale yazdı. Bu arada, düşüncelerinin çoğu bugün hala oldukça geçerli. Örneğin, "bu bilimi -her yaştan insan için en çekici ve öğretici olanı- en kuru ve anlamsız konulardan birine dönüştürmeyi başardık" diye yazdı. Ve en önemlisi, coğrafyanın muazzam insancıl potansiyelini vurguluyor:

"Bize erken çocukluktan itibaren milliyetimiz ne olursa olsun hepimizin kardeş olduğumuzu öğretmelidir. Savaşların, ulusal kibirin, ulusal düşmanlığın ve uluslararası çekişmelerin yaşandığı, kendi kişisel veya sınıfsal egoist çıkarlarını gözetenler tarafından ustaca körüklenen çağımızda, coğrafya -okulun düşmanca etkilere karşı koymak için yapabileceği ölçüde- bu önyargıları yok etmenin ve insanlığa daha layık başka inançlar yaratmanın bir aracı olmalıdır. Her ulusun evrensel bir topluluğun gelişmesi ortak davasına değerli katkısını sağladığını ve halkların yalnızca önemsiz bir kısmının uluslar arasında nefret ve düşmanlığın büyümesiyle ilgilendiğini açıkça göstermelidir."

Ne kadar doğru, Prens!

Sovyet kadınlarının neden daha güzel olduğu

 

Kaynak: https://dzen.ru/

 

Sovyet kadınlarının neden daha güzel olduğu ve modern kadınların bu yüzden benden neden nefret edeceği...

Bunu bir keresinde sesli olarak söyledim.

Masada dört kadın oturuyordu. İkisi elli yaşın üzerindeydi, ikisi otuz yaşın altındaydı.

Tepki, yaş gruplarına göre eşit olarak dağıldı.

Yaşlı olanlar başlarını aşağıya eğip gülümsediler. Sesli bir şekilde onaylamadılar ama gülümsediler.

Genç olanlar bana sanki dünyanın düz olduğunu söyleyen kişi benmişim gibi baktılar.

Bu makalenin konusu bu. Güzellikle ilgili değil, aynı ifadeye bazı insanların gülümsediği, diğerlerinin ise neden sinirlendiğiyle ilgili.

 

Sovyet fotoğraflarında gördüklerim

Sovyetler Birliği'nde yaşamadım. Fotoğraflara baktım; bunların birçoğunu arkadaşlarım aracılığıyla, arşivlerden, insanların ilgilendiğimi öğrendiklerinde bana gösterdikleri şeylerden gördüm.

İlk dikkat çeken şey doğallık.

"Makyajsız" demek istemiyorum; makyaj yapıyorlardı. "Sadece" demek de istemiyorum; kadınlar dış görünüşlerini ciddiye alıyorlardı.

Yani, yüzler optimize edilmemiş.

Modern bir yüz, özellikle sosyal medyada, bir projedir. Işık, açı, filtre, düzeltme, rötuş... Her fotoğraf, kişisel bir marka için pazarlama aracıdır.

Fotoğraftaki Sovyet yüzü sadece bir yüzdür. Üzerinde her şey vardır. Kişinin çok güldüğü için oluşan kırışıklıklarla. Kimsenin düzeltmediği asimetriyle.

Ne daha kötü ne de daha iyi; sadece farklı.

Ama işin ilginç yanı şu: Uzun süre baktığınızda Sovyet yüzleri aklınızda kalıyor. Modern yüzler ise kalmıyor. Anlık olarak daha güzeller ve bir dakika içinde hafızanızdan siliniyorlar.

 

Farkı benden daha iyi açıklayan kadın.

Yetmiş iki yaşındaydı. Adı Valentina'ydı. Onunla trende tanıştım; o kızını görmeye gidiyordu, ben ise kendi yoluma devam ediyordum.

Telefonumdaki eski bir fotoğrafta, otuz beş yaşlarında. Çok güzel. Manken gibi değil, ama insan gibi.

Ayna hakkında bir şeyler söyledi.

"Çok güzeldin," dedim. Doğrusu, kibar davranmıyordum.

"Hepimiz öyleydik," dedi kısaca. "Daha iyi olduğumuz için değil. Çünkü çirkin olduğumuzu bilmiyorduk."

- Nasıl yani?

— Kendimi sürekli kıyaslayacağım kimse yoktu. Dergiler ayda bir, filmler haftada bir. Aynaya baktığınızda kendinizi görüyordunuz, binlerce başkasının yanında değil.

Telefonu cebine koydu.

"Günümüzde kızlar ekrana bakıp binlerce daha güzel kadın görüyorlar. Sabahtan akşama kadar. Bundan sonra nasıl güzel kalabilirler ki?"

Bu, şimdiye kadar duyduğum en iyi açıklamaydı. Sovyet güzelliğiyle ilgili değil, öz algı mekanizmasıyla ilgiliydi.

Instagram'ın Öldürdüğü Şeyler – Özellikle

Bu konuda bir araştırma var. Sovyet propagandası değil – Amerikan Psikoloji Derneği.

Instagram'ın ortaya çıkışından bu yana, kadınlar arasında dış görünüşlerinden duydukları memnuniyetsizlik yüzde 30'dan fazla arttı. Genç kızlar arasında ise bu artış yüzde 50'ye ulaştı.

Bu bir görüş değil, veridir.

Sovyet kadınları, sürekli olarak ulaşabilecekleri bir güzellik standardına sahip değillerdi. Bu hem bir sınırlama hem de bir korumaydı.

Modern kadın, günün 24 saati milyonlarca filtrelenmiş yüze erişebiliyor. Bu bir özgürlük; aynı zamanda da sürekli bir yetersizlik hatırlatıcısı.

Güzellik sadece görünüşle ilgili değildir. Güzellik, kişinin kendi görünümüne olan güvenidir.

Sovyet kadınları kendilerini başkalarıyla kıyaslamadıkları için daha özgüvenliydiler.

 

Genç kadınlar bu yüzden benden neden nefret edecekler?

Dürüst olmak gerekirse, nedenini anlıyorum.

Bir erkek "Kadınlar eskiden daha güzeldi" dediğinde, bu "Yeterince iyi değilsin" demek gibi geliyor. Bu kırıcı. Bu haksızlık. Sorunu yaratan da tam olarak bu baskı.

Ama ben başka bir şey söylüyorum.

Demek istediğim, içinde yaşadığınız sistem görünüşünüzden daha az mutlu olmanıza neden oldu. Daha kötü biri olmadınız, sadece sistem daha acımasız hale geldi.

Sovyet kadınları, daha az seçeneğe ve standartlara uyma baskısının daha az olduğu bir sistemde yaşıyorlardı. Bu durum sistemi daha iyi hale getirmedi; aksine birçok yönden daha da kötüleştirdi.

Ancak özellikle bu konuda –kişinin kendi bedeniyle ilgili olarak– Sovyet sistemi daha az baskıcıydı.

Özgürlüğün paradoksu: Her şeye bakma özgürlüğünü elde ettikten sonra, sürekli yetersiz hissetme özgürlüğünü de elde ettik.

 

Silikon filtreler ve mükemmellik arayışı

Bunu otuz ülkede gördüm. Instagram'ın derinlemesine nüfuz ettiği her yerde aynı tip yüz ortaya çıktı.

Dolgun dudaklar. Belirgin elmacık kemikleri. Belli bir şekle sahip kaşlar. Belli bir büyüklükte burun.

Bangkok'ta, Moskova'da, São Paulo'da, Dubai'de—aynı yüzler. Güzel. Simetrik. Optimize edilmiş.

Ve birbirlerinden kesinlikle ayırt edilemezler.

Tiflis'teki bir Sovyet kadını, Moskova'daki bir Sovyet kadından farklı görünüyordu. Taşkent'teki bir kadından farklıydı. Minsk'teki bir kadından farklıydı.

Çünkü o, memleketinden biri gibi görünüyordu. Yüzünde kendi tarihinin izleri vardı.

Bahsettiğim güzellik bu. Makyajsızlık değil, kişiliğin varlığı.

 

Sona saklanmış garip bir soru.

Valentina, "Aynaya baktık ve kendimizi gördük. Binlerce başkasının yanında kendimizi değil," dedi.

Bu, yaş ve deneyim bakımından herkesi ikiye bölen bir sorudur.

Sosyal medyanın olmadığı zamanları hatırlayanlarınız için soruyorum: En son ne zaman kendinize baktınız ve kendinizi başkalarıyla kıyaslamadan "Tamam," diye düşündünüz?

O zamanları hatırlamayanlar, o zamanların nasıl bir şey olduğunu hayal edebiliyor musunuz?

Ve bu ikisi için de en önemli soru.

Eğer Instagram yarın ortadan kaybolsa, daha güzel olur muydunuz? Nesnel olarak değil. Öznel olarak, yani kendi gözünüzde?