Sovyetlerin 'Şişman' edebiyat dergilerine olan takıntısının nedenleri

Aleksandra Guzyeva

Kaynak: https://www.gw2ru.com/

 

Edebiyat dergileri, Sovyet Rusya'sında son derece önemli ve tamamen benzersiz bir kültürel olguydu. Ülkenin neredeyse tamamı bu dergileri okuyordu ve bunlarda yayınlanmak yazara neredeyse kesin bir şöhret ve zafer vaat ediyordu.

 

SSCB, edebiyat ve okumaya odaklanmış bir ülkeydi. Yazarlar "akıl ustaları" veya günümüzde söylenebileceği gibi "etkileyiciler" olarak kabul ediliyordu. Aynı zamanda kitaplar azdı ve insanlar sosyalist blok ülkelerine yaptıkları gezilerden bile sık sık kitap getiriyorlardı. 

Ancak, aylık "kalın" dergiler (veya "tolstyak" - kelimenin tam anlamıyla "şişman") gibi bir teselli ve rahatlama kaynağı da vardı. Sınırlı baskı sayıları ve yüksek talep nedeniyle abonelikle dağıtılıyorlardı ve hatta bekleme listeleri bile olabiliyordu. Bu nedenle dergiler genellikle elden ele dolaşıyordu. Bugün bile birçok Rus'un balkonlarında veya kır evlerinde tozlanmış halde duran, 300-400 sayfaya ulaşabilen bu tür "şişman" dergilerden oluşan arşivleri bulunmaktadır.

Temel nitelikleri ve entelektüel ağırlıkları nedeniyle değer görüyorlardı: yetenekli yazarların, yaşayan klasiklerin ve ciddi uzmanların edebi eserlerini, kısa öykülerini ve hatta seri halinde yayınlanan romanlarını, şiir seçkilerini, köşe yazılarını ve gazetecilik yazılarını yayımlıyorlardı.

Rus yazar Yuri Polyakov, “Rusya'da edebiyat dergileri ve takvimler 18. yüzyılda ortaya çıktı ve tüm kültürel topluluk bu dergilerin atmosferinde gelişti. Ve 19. yüzyılda, bunlar, kısaca söylemek gerekirse, kültürlü her Rus insanın hayatının ayrılmaz bir parçası haline geldi. Bu anlamda, Sovyet rejimi bu olguyu miras aldı, genişletti ve kitlesel ölçekte yaygınlaştırdı” diye belirtiyor.

 

En popüler Sovyet "şişman" dergileri

En önemlilerinden biri, okuyuculara "özgürlük nefesi" veren "Novy Mir" (kelimenin tam anlamıyla "Yeni Dünya") idi. 1962'de, Aleksandr Soljenitsin'in Gulag hakkındaki öyküsü "İvan Denisoviç'in Bir Günü" ilk kez burada yayımlandı. Bu, uzun yıllar baş editörlüğünü yapan Aleksandr Tvardovsky'nin yeteneği ve kararlılığı sayesinde mümkün oldu (kendisi Genel Sekreter Nikita Kruşçev'den bazı yayınlar için bizzat "lobi" yapmıştı). Onun editörlüğü, "Yumuşama" dönemi ve sansürün hafifletilmesiyle aynı zamana denk gelen derginin altın çağıyla ilişkilendirilir.

Neredeyse her sayısı büyük bir sansasyon yarattı ve daha önce imkansız kabul edilen her şeyi yayınladı: Beyaz Rus göçmenleri hakkında makaleler, dini materyaller ve Gümüş Çağı'nın gözden düşmüş şairlerinin şiirleri .

Tirajlar sürekli arttı ve sansürün resmen kaldırıldığı ve daha önce yasaklı yazarların basılmasına izin verildiği perestroyka döneminde, tirajlar hayal edilemeyecek seviyelere ulaştı - ayda 2 milyondan fazla kopya!

'Novy Mir'in sansürü nasıl aştığı hakkında daha fazla bilgiyi makalemizde bulabilirsiniz .

Bir diğer dönüm noktası ise Mihail Bulgakov'un "Usta ve Margarita" romanının 1966'da, sansür kısıtlamalarına rağmen , "Moskva" dergisinde yayımlanmasıydı . Bu olay kamuoyunda çarpıcı bir etki yarattı.

"Bu benim en sevdiğim eser. 14 yaşımdayken birinin bana 'Moskva' günlüğünü bir geceliğine vermesinden beri, hayatım boyunca tekrar tekrar okudum. Kendime bir kopyasını aldım ve tıpkı Margarita'nın Üstad'ın el yazmalarını sakladığı gibi onu da sakladım," diye anlatıyor romanın sinema uyarlamasını yapan film yönetmeni Yuri Kara.

Gençlere yönelik 'Yunost' ('Gençlik') dergisi inanılmaz derecede popülerdi. Yazar Yuri Polyakov, 1978'de dergide yayınlanan ilk şiir seçkisini ve fotoğrafını hatırlıyor. Bundan sonra insanlar onu sokakta tanımaya başladı.

' Inostrannaya Literatura' ('Yabancı Edebiyat'), Salinger'in 'Çavdar Tarlasında', Harper Lee'nin 'Bülbülü Öldürmek' ve Márquez'in 'Yüz Yıllık Yalnızlık' gibi dünya çapında beğenilen eserlerinin ilk Sovyet çevirilerini yayınladı.

Bu arada, 'Znamya' ('Bayrak') dergisi , Boris Pasternak'ın yasaklı romanı 'Doktor Zhivago'dan ve İlya Ehrenburg'un aslında Kruşçev dönemindeki bir döneme adını veren 'Buzların Erimesi' öyküsünden şiirler yayınladı . 1980'lerin sonunda, sansür kaldırıldığında, 'Znamya', mevcut baş editörü Sergei Çuprin'in sözleriyle, "perestroyka'nın amiral gemisi" haline geldi.

Lenin'in girişimiyle, özellikle proleter yazarlar için 'Roman-Gazeta' ('Roman-Gazete') dergisi oluşturuldu. 400'den fazla Sovyet yazarın roman ve öykülerini yayınlayan dergi, çok yüksek tirajlara sahipti ve ülkedeki okuryazarların büyük çoğunluğu tarafından abone olunuyordu.

 

Bu dergilerin günümüzdeki hali ne?

1990'larda, kitap yayıncılığındaki patlamayla birlikte dergi tirajları kademeli olarak düşmeye başladı. Bununla birlikte, "kalın" dergiler ve magazinler edebi bir denge unsuru olmaya devam etti ve dahası, daha fazla yeni kalın dergi ortaya çıkmaya başladı.

'Arion' şiir dergisinin baş editörü Alexei Alekhin, "Dergi okuyucu ve yazarı birbirine bağladı; yeni eserler daha hızlı yayımlandı çünkü yayınevlerinde kitaplar her zaman editörlük ve diğer bürokratik engellerle karşılaşıyordu" diye yazıyor.

Günümüzde kalın dergiler, edebiyat meraklılarının dar bir çevresinin tutkusu olmaya devam ediyor. Ancak bugün bile, yazar ve şair adaylarının kariyerleri bu tür yayınların sayfalarında başlangıç ​​yapabilir.

 

En ünlü dergilerin neredeyse tüm arşivine internet üzerinden ve ücretsiz olarak göz atabilirsiniz !

Rus edebiyatına aşık olmanıza yardımcı olacak 3 KOLAY adım!

Aleksandra Guzyeva

Kaynak: https://www.gw2ru.com/

 

Rus edebiyatı okumak istiyorsunuz ama çok uzun ve karmaşık olmasından mı korkuyorsunuz?

Korkmayın, size en önemli ve aynı zamanda heyecan verici eserler hakkında kısa ve kullanışlı bir rehber sunacağız.

Dürüst olalım: Tolstoy veya Dostoyevski okuyan herkes anında hayranı olur. Ama o binlerce sayfaya dalmak için yeterince yalnız akşamınız var mı? En azından telefonunuzda sonsuzca gezinmeyi bırakmanız gerekiyor!

Ayrıca, Rus edebiyatı tamamen acı çekmekten ibaret değil. Bu yüzden, eğer yeni başlayan biriyseniz, işte başlamanız gerekenler. 

Birinci Adım. Temel bilgiler

Ruslar, Aleksandr Puşkin'i bir numaralı yazarları olarak kabul eder. Bu yüzden, eserlerinden herhangi biriyle başlamaktan çekinmeyin.

Önce düzyazı eserlerini okumanızı öneririz: 'Yüzbaşının Kızı', 'Belkin Masalları', 'Dubrovsky' – hepsi de muhteşem kısa romanlar! Ve sonra, mutlaka, komik, zarif ve ilgi çekici bir olay örgüsüne sahip harika bir manzum roman olan 'Eugene Onegin' ile tanışın!  

 

İkinci Adım. Kahkaha atın.

'Odyssey' gibi bir şey mi arıyorsunuz?

Destansı ama daha kolay ve eğlenceli mi?

Nikolay Gogol, 'Ölü Ruhlar'ını tam da bu durum için yazdı. Bir dolandırıcı Rusya'yı dolaşıp ölü serfleri satın alıyor. Tuhaf, zekice ve çılgın! Ve elbette, o gizemli Rus ruhu hakkında çok lirik düşünceler içeriyor. 

 

Üçüncü Adım. Küçük formatlar

Anton Çehov sadece oyunlarda (ki bunlar bugün bile tiyatrolarda sahneleniyor) değil, aynı zamanda kısa öykülerde de (hem de gerçekten kısa öykülerde!) çok başarılıydı.

Ama sadece o değil. Diğer Sovyet yazarlarının kısa öykü derlemelerine de göz atın: Mihail Zoşçenko, Mihail Bulgakov veya Sergey Dovlatov.

Yazımı en uzun süren 5 Rus romanı

Natalya Koçetkova

Kaynak: https://www.gw2ru.com/

 

Bazı yazarlar neredeyse tüm hayatlarını bu romanları yazmaya adadılar; göç, zulüm, savaş ve kendi inançlarındaki değişimlere katlandılar.

Rus edebiyatında, tek bir kitap üzerinde çalışmanın on yıllarca sürdüğü örnekler bolca mevcuttur. Ancak, bu tür kitapların içsel zaman çizelgesi bazen önemli ölçüde daha kısadır. Peki, yazarlarının 15, 20 hatta 50 yıl süren yoğun çalışmasının ürünü olan kitaplar hangileridir?

 

1. Aleksandr Soljenitsin. 'Kırmızı Tekerlek': 53 yıl (1936–1989)

'Kırmızı Tekerlek', I. Dünya Savaşı ve Şubat ve Ekim Devrimleri (1914-1917) olaylarını kapsayan, Rusya'nın kaderini anlatan destansı bir romandır. Romanın kronolojik olarak nispeten kısa bir zaman dilimini kapsamasına rağmen, Soljenitsin üzerinde yarım yüzyıldan fazla çalıştı: 1936'dan 1989'a kadar. Fikir, 1936 sonbaharında 17 yaşında bir öğrenci tarafından tasarlandı: "Rus Devrimi hakkında büyük bir roman yazmaya" karar verdi. Ancak yazar, 'İvan Denisoviç'in Bir Günü'nün başarısından sonra, 1960'larda aktif çalışmaya başladı. Yazma koşulları değişti. Yazar önce SSCB'de, sonra sürgünde çalıştı ve burada arşivlere erişim sağladı. Ana on cildi 1989'da tamamladı ve 1990'larda Rusya'ya döndükten sonra son revizyonu sundu.

 

2. Alexei N. Tolstoy. 'Çile Yolu' ('İntikam'): 23 Yıl (1918–1941)

Tolstoy ilk taslaklarını 1918 yazında Odessa'da yazdı. Üçlemenin ilk bölümünün büyük kısmı sürgündeyken, önce Paris'te, sonra Berlin'de gerçekleşti. 1922'de kitap 'Çile Yolu' (aynı zamanda 'İntikam' olarak da bilinir) başlığıyla yayımlandı. Bu erken dönem eseri melankoli ve yaklaşan bir felaket duygusuyla doluydu. Ancak 1923'te Tolstoy Sovyet Rusya'ya döndü. Sonuç olarak, ilk romanı radikal bir şekilde yeniden yazdı ve yeni ideolojik gereksinimlere uyacak şekilde düzenledi. Yeniden yazılan eser 'Kız Kardeşler' başlığıyla yayımlandı ve tüm üçlemenin adı 'Çile Yolu' oldu. Ekim Devrimi'nin 10. yıldönümü için yazar ikinci kitap olan 'On Sekizinci Yıl'ı tamamladı. Üslup daha epik bir hal aldı ve özel hayatı konu alan roman, tarihsel bir tabloya dönüştü. Ve nihayet, üçlemenin son bölümü olan 'Kasvetli Bir Sabah', Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın ilk günü olan 22 Haziran 1941'de tamamlandı.

 

3. Ivan Goncharov. 'Uçurum': 20 Yıl (1849–1869)

Roman fikri, Gonçarov'un 14 yıllık bir aradan sonra döndüğü memleketi Simbirsk'e 1849'da yaptığı bir ziyaret sırasında doğdu. Onu ilk etkileyen şey, ataerkil düzen ile yeni akımlar arasındaki zıtlıktı. Böylece, ana teması eski ve yeninin çatışması olan bir roman planı doğdu. Ancak, üzerindeki çalışmalar uzadı. 1852'de Gonçarov, 'Pallada' firkateyniyle dünya turuna çıktı ve bir seyahat günlüğü tuttu. 1859'da 'Oblomov' romanını tamamlayıp yayımladı. Ardından, 1860'larda Gonçarov'un yaratıcı kariyeri, Ivan Turgenev ile yaşadığı bir çatışmayla gölgelendi. Gonçarov, Turgenev'i gelecekteki romanındaki motifleri ve imgeleri kendi eserleri olan 'Soylu Bir Yuva' ve 'Akşam Arifesinde'de kullanmakla suçladı. Sonuç olarak, 'Uçurum' ancak 1869'da yayımlandı, ancak devrimci düşünceli gençliğin karikatürize edilmiş tasviri nedeniyle çağdaşları tarafından şiddetle eleştirildi.

 

4. Nikolay Gogol. 'Ölü Ruhlar': 17 Yıl (1835–1852)

Yazarın kendisinin de düzyazı şiir olarak adlandırdığı bu romanın yazılış öyküsü, Rus edebiyatının en dramatik öykülerinden biridir. 'Ölü Ruhlar'ın konusu Gogol'e Aleksandr Puşkin tarafından verilmiştir. Şairin, Kişinev'deki sürgünü sırasında, ölü köylüleri satın alıp resmi belgelerde hâlâ hayatta olarak gösteren bir dolandırıcı hakkında bir öykü duyduğu rivayet edilir. Gogol hevesle çalışmaya koyuldu. Ancak zamanla Gogol'ün hiciv anlayışı değişti. 'Ölü Ruhlar'ı sadece basit bir macera romanı olarak görmeyi bıraktı ve Dante'nin 'İlahi Komedya'sından esinlenerek üç bölümden oluşan görkemli bir şiir yaratmaya karar verdi. Bu konsept, kahraman Pavel İvanoviç Çiçişov'un ahlaki çöküşünden (1. Cilt: 'Cehennem'), arınmasından (2. Cilt: 'Araf') ve ruhsal yeniden doğuşuna (3. Cilt: 'Cennet') kadar olan yolculuğunu öngörüyordu. İlk cilt 1841'de Roma'da tamamlandı. İkinci bölüm üzerindeki çalışmalar yazar için zorlu geçti: Yaratıcı ve ruhsal şüphelerle boğuşuyordu. Bu azap, Temmuz 1845'te ikinci cildin el yazmasının ilk yakılmasıyla sonuçlandı; bu yakmadan yalnızca son bölümü içeren bir defter kurtuldu. Trajik son ise Şubat 1852'de geldi: 11-12 Şubat gecesi, Gogol neredeyse tamamlanmış olan ikinci cildin son el yazmasını yaktı. Dokuz gün sonra yazar öldü ve üçleme tamamlanmamış kaldı.

 

5. Mihail Şolokhov. 'Don Nehri Sakin Akar': 15 Yıl (1925–1940)

Başlangıçta Şolokhov, görkemli bir roman yazmayı planlamamıştı. 1925'te, Kazakların devrimi bastırmadaki rolünü konu alan "Donşçina" adlı kısa roman üzerinde çalışmaya başladı. Ancak bu vizyon kısa sürede çok daha kapsamlı ve geniş bir esere, bir romana dönüştü. Yazara göre, ilk üç cildi kısa bir süre içinde, yaklaşık iki buçuk yılda (1926 sonbaharından 1928 sonbaharına kadar) yazdı. Bununla birlikte, sansür de dahil olmak üzere dış koşullar nedeniyle bu destanın tamamlanması gecikti. Dördüncü cilt ise 1940'ta tamamlandı. Roman üzerindeki çalışmaları nedeniyle Şolokhov, "Stalin Ödülü" (1941) ve "Nobel Ödülü" (1965) aldı. Bununla birlikte, Şolokhov'un Fyodor Kryukov adlı ölmüş bir Beyaz Kazak yazarın el yazmasını kullandığına dair bir hipotez de vardır. Bu versiyon, özellikle Alexander Solzhenitsyn tarafından aktif olarak desteklenmiştir.

Sekiz Rus romanı, İngiltere'nin en iyi 100 kitabı listesine girdi.

 

Kaynak: https://dzen.ru/

 

İngilizce olarak yayımlanan en iyi yüz roman listesinde Rus yazarların sekiz eseri de yer alıyor.

Bu değerlendirme, ünlü İngiliz yayın organı The Guardian tarafından derlenmiştir.

Bu liste, sürgündeki yazarların İngilizceye çevirdiği kitapları ve klasik eserlerin çevirilerini içermektedir. Sıralama, eleştirmenler, edebiyat bilimcileri ve yazarlar da dahil olmak üzere 172 uzmanın görüşlerine dayanmaktadır.

Her katılımcı kendi on eserlik listesini oluşturdu ve nihai sonuç, kitapların uzmanların kişisel sıralamalarında aldığı yer ve bahsedilme sayısına göre belirlendi.

Organizasyon yetkilileri, çağdaş edebi tercihlerin değişmekte olduğunu belirtti. Örneğin, listedeki kadın yazar sayısı, yüzyılın ilk on yılına kıyasla önemli ölçüde arttı.

Leo Tolstoy, Rus yazarlar arasında en üst sıralarda yer aldı: Anna Karenina romanı altıncı, Savaş ve Barış ise yedinci sırada yer aldı.

Vladimir Nabokov'un İngilizceye çevrilmiş iki eseri listede yer alıyor: Lolita 25. sırada, Soluk Ateş ise 29. sırada.

Fyodor Dostoyevski'nin eserleri de listeye girdi: "Karamazov Kardeşler" 28. sırada, "Suç ve Ceza" ise 69. sırada yer aldı. İlk 100'de ayrıca Mihail Bulgakov'un "Usta ve Margarita"sı (66.) ve Vasili Grossman'ın "Hayat ve Kader"i (91.) de yer aldı.

Kontes Sophia Andreevna Tolstaya en çok neyi severdi?

 

Larisa Timofeeva

Kaynak:  https://myslo.ru/   

 

Tolstoy neredeyse yarım yüzyıl boyunca onu çok seven , ona bakan, her konuda yardımcı olan ve ona 13 çocuk veren bir kadınla birlikteydi . Sofia Andreyevna kendini tamamen kocasına ve çocuklarına adadı , Yasnaya Polyana'yı ve onunla ilgili her şeyi çok sevdi.

 

Başka neyi severdi ki?

Yasnaya Polyana malikanesi müzesinin baş küratörü Eleonora Petrovna Abramova, bize Kontes'in tutkuları, hobileri, en sevdiği şeyler ve ilgi alanları hakkında bilgi verdi.
Sofia Andreyevna'nın defterinde, ilgi alanları ve hobileri hakkında bize fikir veren ilginç bir not bulunuyor: "Sevdiğim şeyler: Huzur. Kafamda bir hayal. İnsanların bana olan sevgisi. Çocukları seviyorum. Her türlü çiçeği seviyorum. Güneş ve bol ışık. Orman. Ağaç dikmeyi, budamayı ve bakımını seviyorum. Resmetmeyi, yani çizmeyi, fotoğraf çekmeyi, canlandırmayı seviyorum; bir şeyler yaratmayı seviyorum - en azından dikmeyi. Ölçülü müzik dinlemeyi seviyorum. İnsanlarda netliği, sadeliği ve yeteneği seviyorum. Kıyafetler ve mücevherler. Eğlence, kutlamalar, parlaklık, güzellik. Şiiri seviyorum. Sevgi. Duygusallık. Verimli çalışmayı seviyorum. Dürüstlüğü, doğruyu seviyorum..."

Yani Kontes şunları seviyordu...

Çiçek ve ağaç dikmek.  18 yaşındaki Sophia ilk kez malikaneye geldiğinde, Yasnaya Polyana bugünkü halinden çok farklı görünüyordu. Moskovalı genç bir kadın, yeni taç giymiş Kontes Tolstaya, evin önünde arabasından indiğinde, bakımsız bir avlu, pislik ve ihmal gördü. Yasnaya Polyana'nın hanımı olduktan sonra, malikaneyi iyileştirmeye koyuldu. Evin yakınındaki çiçek tarhları Kontes'in eseriydi. En sevdiği ise güney tarafındakiydi. Orada, Sophia Andreyevna soğanlı bitkiler dikti.

Malikanenin orman güzelliğinin yarısı Sofia Andreyevna sayesinde yaratıldı. 1880'lerin sonlarından 1906'ya kadar yapılan tüm ladin dikimleri onun eseriydi. Grumant yakınlarındaki küçük köknarlar, Chepyzh'in ötesindeki kuyunun yanındaki küçük köknarlar... Ama en güzel bölüm – elmas şeklindeki köknar ağaçları – Kontes tarafından ormancı Eduard Kern'in yardımıyla dikildi . Bu deneyimli ve bilgili ormancı, köknarları yaprak döken ağaçlarla birlikte kama şeklinde bir düzende dikmeyi önerdi. İşte böyle düzenlediler: üçgenin kenarlarına yaprak döken ağaçlar, iç kısmına ise köknarlar. 1889'da Kontes Tolstaya 6.800 köknar ve 5.300 meşe dikti. Ve 1891'de evin yakınındaki Yukarı Gölet'in yakınlarına Weymouth çamı, köknar, batı mazısı ve testere dişli kızılağaç dikti. 55 yaşındaki Sofia Andreyevna şöyle yazıyor: "Ekim 1899. Yürüyüşe çıkmak yerine, Yasnaya Polyana ormanımızda ve bahçemizde çalışıyorum. Orada burada çeşitli ağaçlar dikiyorum. Örneğin, Yulia Ivanovna [Igumnova, Leo Tolstoy'un sekreteri] ve ben Chepyzh ile ladin korusu arasına birkaç karaçam diktik."

Şık giyinmek

Sofia Andreyevna, şık giyinmeyi severdi. Kızı Tanya'nın dışarı çıkma zamanı geldiğinde, onu balolara götüren Sofia Andreyevna olurdu. Babasının bunu yapması gelenek olsa da, Lev Nikolayevich artık sosyal etkinliklere katılmıyordu. Sofia Andreyevna notlarında, Tanya'nın ve kendisinin giydiği elbiseleri ayrıntılı olarak anlatıyor. Ayrıca genç göründüğünü, muhteşem göründüğünü ve balolarda insanların ona bunu söylediğini yazıyor. Erkeklerin ilgisinden zevk alıyordu!

Kitap okumak  

Yasnaya Polyana'da, ailece akşamları kitap okumak bir kült haline gelmişti. Kontes kendisi her türlü edebiyatı, özellikle de felsefi eserleri severdi. En sevdiği yazarlar Sokrates, Epiktetos ve Marcus Aurelius'tu. Rus edebiyatını severdi; yabancı edebiyatı da orijinal dilinde okurdu. Çocukluğundan beri Fransızca ve Almanca konuşuyordu; ailesinde bir gün Fransızca, ertesi gün Almanca konuşmak gelenekti. Sofia Andreyevna, çocuklarıyla birlikte İngilizce öğrendi.

Sevdiklerini memnun etmek için  

Tolstoy sık sık ormana çekilirdi. Kontes, kocasının sık sık aynı yöne doğru yürüyüşe çıktığını fark etti ve dinlenmesi için orman yoluna bir bank koymaya karar verdi. Bazen akrabalarından ve sayısız yürüyüşçüden, dilek sahibinden ve misafirden uzakta, oraya çekilirdi. Kimse bu bankta yazarı rahatsız etmeye cesaret edemezdi; burası onun en sevdiği tefekkür yeriydi. Huş ağacı direklerinden yapılmış bank hala ormanda duruyor. Doğru, her yıl yenileniyor, ancak görünüş olarak Sofia Andreyevna'nın tasarladığı gibi aynı kalıyor.

Paskalya  

Tolstoyların en küçük kızı Alexandra Lvovna'nın anılarına göre, çocukluğunun en büyük izlenimi Paskalya kutlamalarıydı. Moskova'daki Khamovnichesky Evi'nin yemek odasında masanın nasıl kurulduğunu, kalın nişastalı bir masa örtüsünün dik durduğunu, yumurtaların, paskanın, Paskalya keklerinin ve jambonun masaya konulduğunu anlatıyor. Anne muhteşem gümüş bir elbiseyle görünüyor. Tolstoy ailesi Moskova'da yaşamayı bıraktığında, Paskalya, malikaneye gelen köylülerle birlikte kutlanmaya başlandı.

Fotoğraf çekmek  

İlk fotoğraflarını 1880'lerin sonlarında çekti, ancak teknik olarak pek başarılı değillerdi.

Ve 1895'te, 7 yaşındaki oğlu Vanechka öldüğünde, fotoğrafçılık Sofya Andreyevna'yı korkunç kederin uçurumundan kurtardı ve "çekti".

Vanechka'nın en sevdiği yerleri fotoğraflamak istediğini yazmıştı. Her şey böyle başladı. "Gerçek keder, oturup ağladığınız türden değildir; kaçtığınız, kendinizi her türlü yolla, her şeyle oyalayarak acı çekmekten kaçınmaya çalıştığınız türdendir," diye belirtmişti. Çok ağır olan seyahat kamerası hala malikanede sergileniyor. Daha sonra aile taşınabilir bir Kodak edindi. Yazarın eşinin evlilik yıldönümlerinde çektiği ünlü bir fotoğraf serisi var. İlki 23 Eylül 1895'te çekildi ve 23 Eylül 1910'a kadar fotoğraf çekmeye devam etti. Kamerayı kurar ve ardından hızla kocasına yaklaşırdı; ikisi de fotoğrafta olurdu. Bu fotoğraflar modern özçekimlerin ataları olarak adlandırılabilir.
Özellikle çocuklarını, torunlarını, doğayı ve malikaneyi fotoğraflamayı çok severdi. 1912'de Sofia Andreyevna, yalnızca kendi fotoğraflarını içeren sınırlı sayıda basılmış bir fotoğraf albümü olan "Tolstoy Hayatta"yı yayınladı. İlk sayfada şu not yer alıyor: "Yasnaya Polyana'nın yanmış çevresinin yararına."

"Ciddi Sohbetler İçin Bir Köşe."  

Odaya giriyorsunuz ve solunuzda aynaların ve bir kanepenin yanında yuvarlak bir masa var. Masanın kendisi oldukça ilginç; evin en eski parçalarından biri. Akşamları, iç çevre genellikle orada toplanır, yüksek sesle okur, satranç oynar, konuşur ve tartışırdı. Saat on bir civarında herkes genellikle yatağa giderdi, ancak Kontes çalışmak için yalnız ve sessiz bir şekilde kalırdı.

Kendi odası  

Sofia Andreyevna 1906'da bu odaya taşındı ve ölümüne kadar burada yaşadı. Oda, son yıllarındaki haline oldukça benziyor. Duvarlardaki bol miktarda fotoğraf dikkat çekici. Çalışma masasının üzerinde Sofia Andreyevna'nın ailesinin fotoğrafları asılı: annesi, babası ve vefat etmiş çocukları. Kanepenin üzerinde, ön kapının sağında, arkadaşlarının, tanıdıklarının ve eve düzenli olarak gelenlerin fotoğrafları var. Yatağın üzerinde, Tolstoy'un teyzesi Tatyana Alexandrovna Ergolskaya'ya ait olan "Üç Sevinç"in küçük bir ikonası asılı. Bu ikona, Leo Nikolayeviç savaşa gitmeden önce onu kutsamak için kullanılmıştı. Değerli ve ilginç olan, ikonanın kendisi ve çerçevesi değil, Sofia Andreyevna'nın arkasındaki yazısıdır: "O [Tatyana Alexandrovna], bu ikonanın Kont Leo Nikolayeviç Tolstoy'a hayatı boyunca eşlik etmesini istedi. Ona olan inancını kaybettiğinde, onu bana verdi."

Öz-yansıma

Sofia Andreyevna'nın günlük kayıtları, onun büyük bir içsel çalışma içinde olduğunu ortaya koyuyor. Eksikliklerini, neyle suçlanabileceğini biliyor ve bunlardan kurtulmak için çaba gösteriyordu. Bu eksikliklerden biri de kıskançlıktı. Evlendikleri sırada Sofia Bers sadece 18, Leo Tolstoy ise 34 yaşındaydı. Leo Nikolayeviç müstakbel eşini aldatmak istemedi ve düğünden kısa bir süre önce ona günlüklerini verdi. Sofia Andreyevna bu günlüklerden yazarın geçmiş ilişkilerini öğrendi. Kocasının geçmişi kontesi yaşlılığına kadar rahatsız etti ve hayatını zehirleyen derin bir kıskançlığın nedeni oldu.

Yaratıcılık

Müziğe bayılırdı, ancak kendisinin kötü bir piyanist olduğunu itiraf ederdi. Sık sık yeğenleriyle, Tolstoy'un kız kardeşi Maria Nikolayeviç ile ve hatta Leo Nikolayeviç'in kendisiyle   dört el piyano çalardı. Çocukları yatağa gittikten sonra, anne babalarının gece geç saatlere kadar piyanoda Haydn ve Mozart senfonileri çaldığını duyarlardı. Moskova'ya gittiğinde gününü ayrıntılı olarak anlatırdı: doktor randevuları, dişçi randevuları, market alışverişi... Ve akşamları her zaman bir müzik konseri olurdu.

Duyduklarını, kimin çaldığını, nasıl çaldıklarını ve ne kadar etkilendiğini ayrıntılı olarak not aldı. Bu onun için çok önemliydi.

Onun şu üzücü sözleri var: “Ruhumda bir mücadele sürüyor: Petersburg'a gidip Wagner ve diğer konserleri izleme tutkusu ve Lev Nikolaevich'i üzme ve bu hayal kırıklığını vicdanıma yükleme korkusu. Dün gece, üzerime giderek daha çok ağırlık yapan özgürlük eksikliğinin zor durumundan dolayı ağladım. Aslında, elbette özgürüm: param, atlarım, elbiselerim var - her şeyim var; bavulumu topladım, bindim ve gittim. Düzeltmeleri okumakta, L. N. için elma almakta, Sasha için elbiseler ve kocam için bluzlar dikmekte, onu her türlü şekilde fotoğraflamakta, akşam yemeği sipariş etmekte, ailemin işlerini yönetmekte özgürüm - yemek yemekte, uyumakta, sessiz kalmakta ve boyun eğmekte özgürüm. Ama kendi yolumda düşünmekte, kendim seçtiğim şeyleri ve insanları sevmekte, ilgimi çeken ve zihinsel olarak iyi gelen yerlere gidip seyahat etmekte özgür değilim; müzik yapmakta özgür değilim, evimden sayısız, gereksiz, sıkıcı ve çoğu zaman çok kötü insanları kovmakta ve iyi, yetenekli, zeki ve ilginç insanları kabul etmekte özgür değilim.” "Böyle insanlara evimizde ihtiyacımız yok; onları hesaba katmalı ve onlara eşit davranmalıyız; ama burada köleleştirmeyi ve ders vermeyi seviyorlar... Ve bu benim için eğlenceli değil, zor... Ve yanlış kelime kullandım: eğlence, buna ihtiyacım yok, anlamlı, sakin bir hayat yaşamaya ihtiyacım var, ama sinir bozucu, zor ve anlamsız bir hayat yaşıyorum" (8 Mart 1898).

Sofia Andreyevna resim konusunda kendi kendini yetiştirmişti. Odasının duvarlarında asılı olan sade ama çok tatlı resimler çizmişti. 

Sofia Andreyevna'nın hayatının son yılları mutlu olarak nitelendirilemez. Şöyle yazıyor: "Zaten oldukça hastaydım, yine o umutsuzluk nöbetini hissettim; balkonda, çıplak tahtaların üzerinde uzandım... Lev Nikolayeviç, kıpırdanmamı duyup oturduğu yerden bana bağırmaya başladı, uykumu böldüğümü ve gitmem gerektiğini söyledi. Ben de bahçeye gittim ve iki saat boyunca ince bir elbiseyle nemli toprağın üzerinde yattım. Çok üşüdüm ama ölmeyi çok istiyordum ve hala istiyorum. Eğer herhangi bir yabancı, Leo Tolstoy'un karısının gece saat ikide veya üçte nemli toprağın üzerinde, donmuş, en büyük umutsuzluğa düşmüş halini görseydi, iyi insanlar ne kadar şaşırırdı!" Kontesin çevresindekilerin çoğu onun depresif ve bunalımlı halinden bahsetti. En büyük oğlu Sergei , sebeplerin "kocasıyla fikir ayrılığı, kadın hastalıkları, kritik yaşı, çok sevdiği küçük oğlu Vanechka'nın ölümü (23 Şubat 1895), 1906'da geçirdiği büyük bir ameliyat ve 1910'da babasının vasiyeti" olduğuna inanıyordu.

En küçük kızı Alexandra Lvovna ise tam tersine, annesinin intihar girişimlerinin kocasını incitmek için uydurulmuş bir bahane olduğuna inanıyordu.

Sofya Andreyevna, Leo Tolstoy'un evden ayrılışını ve Astapovo istasyonundaki ölümünü çok ağır atlattı. Ormanda gizlice imzalanan ve eserlerinin kamuya açık kullanım hakkını veren vasiyetname, aileyi telif haklarından mahrum bıraktı. Geçim kaynağı olmadan kalan Sofya Andreyevna, mülkü satmaya karar verdi. Sofya Andreyevna, Yasnaya Polyana'nın devlet mülkiyetine geçmesi için Çar II. Nikolay'a dilekçe verdi, ancak reddedildi...

Kontes Tolstaya kendini parasız, tamamen kendisine bağımlı büyük bir aileyle baş başa buldu. 1917, 1918 ve 1919 başlarında Sofya Andreyevna, ineklerin ve buzağıların tutulduğu evdeki hizmetlilere bir bardak süt istemek için notlar yazmak zorunda kaldı. Bu tür belgelerin çok sayıda örneği günümüze kadar ulaşmıştır.

Sofia Andreevna, 4 Kasım 1919'da, 75 yaşında, Yasnaya Polyana'daki evinde zatürreden öldü.

Pencereleri kendisi yıkamaya karar verdi ve ağır bir soğuk algınlığı geçirdi. Bir hafta boyunca hasta kaldı. Alexandra Lvovna onun yanındaydı. Kontesin cenazesi sırasında, Yasnaya Polyana köylüleri, ona duydukları büyük sevgi ve saygının bir göstergesi olarak, rahibe "sevgili ve derinden saygı duyulan Sofia Andreyevna'nın erdemlerini anmak için" bir anma töreni düzenlemesini rica ettiler. Yazarın eşi, Aziz Nikola Kilisesi yakınlarındaki Koçaki'deki köy aile mezarlığına defnedildi.

Rusya'nın alerji takvimi

 

Kaynak: https://turkrus.com/

  

Rusya’da bahar aylarının gelişiyle mevsimsel alerji şikâyetleri yeniden artıyor. Uzmanlara göre polen alerjisi genellikle üç dönemde yoğunlaşıyor. İlk dalga nisan-mayıs aylarında ağaç polenleriyle başlıyor, mayıstan ağustosa kadar çayır otları ile yabani otlar etkili oluyor, ağustostan ekime kadar ise pelin otu ile ambrosia gibi güçlü alerjenler öne çıkıyor.

İlk polenler şubat ayında görülüyor. Martta servi, kızılağaç, fındık, söğüt gibi bitkiler çiçeklenmeye başlıyor. Nisanda huş ağacı, meşe, kavak, akçaağaç, karaağaç ile çeşitli süs bitkileri havaya yoğun polen salıyor. Mayısta çam, ladin, alıç, şakayık, karahindiba, leylak gibi bitkiler bu listeye ekleniyor.

Yaz aylarında tablo değişiyor. Haziran ile temmuz döneminde ıhlamur, gül, çavdar, ayrık otu, çayır otları, mavi çim gibi çok sayıda bitki polen yayıyor. Ağustosla birlikte ısırgan otu, pelin otu, yabani ıspanak türleri, özellikle de ambrosia alerjik reaksiyonların başlıca kaynağı haline geliyor. Sonbahar boyunca krizantem, gül, pelin otu, ambrosia gibi bitkiler etkisini sürdürüyor.

İzvestiya'ya konuşan uzmanlar, alerjisi olanların yalnızca çiçeklenme takvimini değil, günlük polen yoğunluğu haritalarını da takip etmesini öneriyor. Hava koşulları çiçeklenme dönemlerini değiştirebildiği için aynı bölgede bile polen seviyesi hızla farklılaşabiliyor. Rusya’da bu amaçla en sık kullanılan dijital takip sistemlerinden biri Pollen Club platformu olarak öne çıkıyor.

Moskova metrosunda en sevilen istasyon seçildi

Kaynak: https://turkrus.com/

Moskova metrosunun 91. kuruluş yılı öncesinde yapılan ankette kent sakinleri en sevdikleri metro istasyonu olarak yine Mayakovskaya’yı seçti. TASS’ın yayımladığı araştırmada Mayakovskaya’yı Ploshçad Revolyutsii, Novoslobodskaya, Komsomolskaya, Arbatskaya ile Kievskaya izledi.

Listede dikkat çeken ayrıntı, eski Koltsevaya hattı dışındaki hiçbir yeni istasyonun ilk sıralara girememesi oldu. Son yıllarda açılan modern tasarımlı duraklar ya da Büyük Halka Hattı’ndaki yeni istasyonlar ankette öne çıkmadı. Uzmanlara göre bunun nedeni Moskova’nın merkez odaklı ulaşım yapısı. Yolcuların büyük bölümü tarihi merkezdeki istasyonları daha sık kullanıyor.

Ankete katılanların yüzde 73’ü metronun en önemli özelliğinin hız olduğunu söyledi. Yüzde 50 ise dakikliği öne çıkardı. Yolcuların favori trenleri de yeni nesil "Moskva" serisi oldu. İstasyon tasarımlarında ise ışıklandırma, geniş vestibüller, mozaikler ile vitraylar en çok dikkat çeken unsurlar arasında yer aldı.

1938’de açılan Mayakovskaya istasyonu özellikle Aleksandr Deyneka’nın mozaikleri ve mimar Aleksey Duşkin’in art deco tarzındaki çelik kemerleriyle tanınıyor. İstasyon yıllar boyunca tarihi toplantılara, konserlere, kültürel etkinliklere ev sahipliği yaptı. Günümüzde burada gece saatlerinde nikah törenleri bile düzenleniyor.