Patatesler Moskova'da ilk ortaya çıktığında

Kaynak: https://dzen.ru

Patatesler ilk kez ne zaman Rusya'ya getirildi?

Daha önce onun yerine ne yeniliyordu?

Hangi hükümdarın yönetiminde kök bitkileri tarıma ve Moskovalıların diyetine toplu olarak getirmeye karar verdiler?

Ayrıca - patatesin orijinal adı neydi?

Başkente ilk teslimat neden planlandığı gibi gitmedi?

Moskova sakinlerinin yabancı ürüne az ya da çok alışması ne kadar sürdü?

Size bunu ve daha fazlasını anlatacağım.

 

Hollanda'dan hatıra

Artık patates, ülkenin birçok sakini için günlük diyetin bir parçası.

Patateslerin Rusya'da ilk kez I. Pedro sayesinde ortaya çıktığına inanılmaktadır. Bu hikaye, 1852 tarihli İmparatorluk Özgür Ekonomik Derneği Işlemleri'nde bahsedilmiştir. Bir dergi gibi, çoğunlukla çeşitli makaleler yayımlıyorlardı ve tarımı düzgün şekilde nasıl yürüteceklerini anlatıyorlardı.

Bu yüzden, Eserler'de, patates yetiştirme tarihi ve yöntemleri üzerine 1851'de yayımlanan bir ev kitabı analiz edildi. Özellikle yazarları, Rusya'daki kök ürününün tüm Avrupa ülkelerinden çok daha geç ortaya çıktığını belirttiler. Buna karşılık, Eserlerin derleyicileri şu gerçeği belirtti: İlk kez patates ülkemize I. Pyotr sayesinde geldi. 1717'de Hollanda Rotterdam'dan bir torba Kont Şeremetev'e gönderdi. Yabancı merakı daha da ileri - bölgelere - göndermesi gerekiyordu. Şey, toplu patates yetiştirmek istediğimizden emin olmak için. Ancak, planın uygulanmasının mümkün olmadığı anlaşılıyor.

Patates, Moskova'ya ilk kez II. Katerina döneminde geldi. Ve o zamana kadar patates oldukça popüler hale gelmişti. İmparatoriçe, kök sebzenin Rusya'da da sevilmesini istedi. Bu nedenle, 21 Aralık 1765'te St. Petersburg'dan Moskova'ya 58 varil patates teslimatını emretti. Başkente modern Almanya topraklarından gelmişlerdir. İlk olarak, yenilik ilk başkentin uzmanları tarafından değerlendirilecekti. Ve ardından yumruların farklı eyaletlere dağıtılması planlandı. 

Moskova'ya başarısız bir gezi

Dışarıda kış olduğu için, patates köklerinin güvenliğini sağlamak için ek önlemler alındı. Fıçılar mat (bir mat gibi) ve samanla sarılmıştı. Üstlerine ve yanlarına ağaç kabuğu eklendi. Bu arada, o dönemde Rusya'da "patates" kelimesi kullanılmıyordu. Bunun yerine "toprak elmaları" terimi kullanıldı. Bu yüzden onları bahara kadar Eczacılık Bahçesi bölgesindeki bodrumda saklamayı planladılar. Ve sonra, Mart sonunda bir parça Moskova'ya dikilecek, diğeri ise farklı eyaletlere gönderilecekti. Bu süreç Tıp Ofisi tarafından denetleniyordu.

Patatesler 29 Aralık 1765'te başkente ulaştı. Moskova'da baş eczacı Gibson ve staats-fizikçi (Tıp Doktoru) Rinder tarafından alındı. Tüm çabalara rağmen, güvenliği sağlamak mümkün değildi. Fıçılar Moskova'ya geldikten sonra, hemen iki tane açıldı. Meğerse kök bitkiler orada donmuştu. Belgelerde yazdıkları gibi, "fındık gibi bir kale çıktılar." Tabii ki, hemen onları çözmeye çalıştılar. Ve birkaç saat sonra toprak elmaları erimiş olsa da, uzmanlar iyi bir şey göremedi. Bu tür kökler yetiştirmeye uygun değildi. Patateslerin çok küçük bir kısmı nakliyeye saygıyla dayanabildi. Moskova eyaletinde ise orijinal sayıdan sadece 5 dörtgen dikildi. Bu, hacim ölçüsüdür ve 26,2 litreye eşittir.

Dondurulmuş patates dikilemeseler de, yemek yasak değildi. Bu nedenle, belgelerde yazdıkları gibi, "isteyenlere" öğütülmüş elmanın satılmasına karar verildi. Ne yazık ki, malların fiyatı belirtilmedi. Moskova yetkilileri gelirleri Senato'ya bildirmek zorundaydı. Bu parayla (artı 500 ruble daha), Almanya'da patates yetiştirmek için yeni tohumlar almayı planladılar. Ancak yaz mevsimine daha yakın su yoluyla teslim edilmesine karar verildi.

Nefretten Aşka

II. Katerina'nın tüm çabalarına rağmen, Moskova'da ve ülke genelinde patateslerin kök saldığı söylenebilir. İnsanlar şalgam yemeye daha alışkındı. Ve yabancı yeniliğe güvensizlikle yaklaştılar. 18. yüzyılın sonlarından kalma ve tariflerle birlikte hayatta kalan yemek kitaplarına bakarsanız, patates pişirmenin ve yemenin yollarını bulamazsınız. Ancak zamanla ürüne dair görüşler değişti. Bir süre sonra, Moskova eyaleti Rus İmparatorluğu'nda patates yetiştiriciliğinde öncüllerden biri haline geldi.

19. yüzyılın ilk çeyreğindeki yemek kitaplarında, patates pişirmenin oldukça ilginç yöntemleri zaten var. Örneğin, 1822 tarihli başvuru kitabında, farklı baharatlarla ekşi krema sosunda pişirilmesi önerilmişti. Ayrıca bol miktarda tereyağı ile muskat ekleyerek kızartabilirsiniz. Önceden patatesler kesilip kaynatılması gerekiyordu. Zamanla, patates giderek daha popüler hale geldi. 19. yüzyılın ikinci yarısında, Moskova meyhanelerinde, restoranlarda ve vatandaşların evlerindeki masalarda toprak elmalardan yapılmış birçok yemek vardı.

Karikatür: Sergey Belozerov

 

Tamirci: “Bu kadar soğuk kalorifer peteklerini ilk defa görüyorum…”

130 yıl önce, Khodynka Havaalanı'nda ölümcül bir izdiham yaşanmış ve 1400 kişi hayatını kaybetmişti.

Olga Andreyeva

Kaynak: https://moskvichmag.ru/

 

III. Aleksandr'ın yirmi altı yaşındaki oğlu, babasının ölümünden hemen sonra, Kasım 1894'te Rus tahtına çıktı.

II. Nikolay, yas nedeniyle resmi taç giyme törenini bir buçuk yıl ertelemeye karar verdi.

Geleneksel olarak Moskova'da düzenlenen taç giyme törenleri, 18 Mayıs (Eski Takvime göre 6 Mayıs) 1896'ya kadar başlamadı. Khodynka Meydanı'ndaki halk şenlikleri 30 Mayıs'a planlanmıştı.

İmparator, tebaası için cömert hediyeler hazırladı: 30.000 kova bira, 10.000 kova bal şarabı ve 400.000 kraliyet hediyesi daha. Hediyeler, İmparatorun monogramı bulunan hatıra bir kupa, 200 gram sosis, Vyazma zencefilli kurabiyesi, Filippov rulosu ve bir torba şekerleme, kuruyemiş ve kuru erik içeren güzel bir eşarpla bağlanmış küçük bir torbadan oluşuyordu.

Her şey bu hediyeler yüzünden oldu.

O yıllarda Khodynka, Moskova'nın hemen dışındaki uçsuz bucaksız bir çorak araziydi. Kutlamalar, kum madenciliği ve Moskova garnizonunun periyodik tatbikatları için kullanılıyordu. Bu nedenle, tüm alan hendekler ve taş ocaklarıyla doluydu. Dik yamaçları ve düzensiz, tümsekli tabanıyla en büyük vadi yaklaşık 70 metre genişliğinde ve 200 metre uzunluğundaydı. Petersburg Otoyolu'ndan doğrudan alanın karşısına uzanıyordu. Hediye dağıtımı için ahşap pavyonlar bu vadinin hemen yanına kurulmuştu. Alanın çevresine, bal likörü ve bira ikram edilecek birkaç düzine daha stant kurulmuştu.

Etkinliğin başlangıcı olan saat 11'de, insanların otoyoldan hediye pavyonlarına akın etmesi, hediyeleri alması ve ardından alanda kültürlü bir şekilde dolaşması bekleniyordu.

Ancak işler farklı gelişti.

Organizasyonun planı bir gün önce bozulmuştu. Çar'ın cömert hediyelerini duyan çevre köylerden binlerce insan Moskova'ya akın etti. Geceyi doğrudan alanda, rahat bir vadide geçirdiler. Eğlence gece geç saatlerde başladı. Birçoğu alkol getirdi ve herkes ateş yakıp içti ve şarkılar söyledi. Ortam şenlikliydi. Şafak vakti Moskovalılar gelmişti. Hediye tezgahlarının etrafındaki tüm alan insanlarla dolup taşmıştı. Daha da fazla insan gelmeye devam etti, arkadan baskı uyguladılar.

Polis tahminlerine göre, 30 Mayıs sabahının erken saatlerinde yaklaşık yarım milyon insan zaten alanda toplanmıştı. 1800 polis memuru ve garnizon askeri düzeni sağladı.

Aniden, sabah saat altı civarında, barmenlerin şenliklerin başlamasını beklemeden kendi aralarında ikramlar dağıttığı haberi kalabalık arasında yayıldı. Bir önceki gece votka ile ısınan kalabalık ileriye doğru hücum etti. Ve sonra izdiham başladı. Tezgahların arkasındaki hendeğe sıkışanlar en kötü durumdaydı. Vladimir Gilyarovsky o sabah kendini bu vadide buldu ve burası hızla bir toplu mezara dönüştü. Mucizevi bir şekilde hayatta kaldı. Onun sayesinde, bunun nasıl bir şey olduğunu şimdi biliyoruz. Gilyarovsky, "Orada, ileride, tezgahların yakınında, hendeğin diğer tarafında, korkunç bir çığlık duyuldu," diye hatırladı. "Kulübelere ilk koşanlar, insan boyundan daha yüksek olan uçurumun dikey kil duvarına sıkıştılar. Duvarlara doğru itiştiler ve arkalarındaki kalabalık hendeği gittikçe daha da sıkıştırarak, uluyan insanlardan oluşan katı, sıkıştırılmış bir kütle oluşturdu. Burada ve orada çocuklar itildi ve kalabalığın başlarının ve omuzlarının üzerinden açık alana doğru süründüler. Geri kalanlar hareketsizdi: birlikte sallanıyorlardı, hiçbir bireysel hareket yoktu. Aniden, kalabalık birini kaldırır, omuzları görünür, ayakları havada asılı kalır, yeri hissedemezdi… İşte oradaydı, kaçınılmaz ölüm! Ve ne ölüm! Aşağıdan, sete tırmandılar, üzerinde duranları aşağı çektiler; aşağıda kaynaşmış olanların başlarına düştüler, ısırdılar ve kemirdiler. Yukarıdan tekrar düştüler, tekrar tırmandılar, sadece düşmek için; üçüncü, dördüncü bir katman, ayakta duranların başlarına."

Bir başka Rus yazar Fyodor Sologub, olay yerinin manzarasını şöyle izledi: “Yolu açmak için kendilerini bıçaklarla kestiler ve ölüleri ayaklarının altına ittiler. Bazen bir katil ölü bir adamın üzerine düşer, ikisi de ayaklarının altında yere yığılırdı. Öndeki kalabalık, tahta kulübeler arasındaki dar geçitlere sıkışmıştı. Oradan çığlıklar, feryatlar ve inlemeler duyuluyordu. Şapkalar ve giysi parçaları bir şekilde havaya fırlıyordu. Birinin sarı saçlı kafası birkaç kez bir kulübenin sivri köşesine çarptı, düştü, öne fırladı ve aniden kayboldu. Sanki kulübelerin arasına gittikçe daha uzun boylu insanlar doluşuyordu. Kulübenin çatısıyla aynı hizada kafalar görmek tuhaftı. Düşenlerin cesetlerinin üzerinden yürüyorlardı.”

Polisler çaresizce etrafta koşturup durdular, hiçbir şey yapamadılar. Güvenlik kordonunda bekleyen garnizon subayları daha hızlı tepki vererek kalabalığa hediyeler atmaya başladılar. Bu birçok hayat kurtardı. Ancak izdihamdan kurtulanlar bile çoğu zaman sadece en yakın çalılıklara ulaşabiliyordu. İnsanlar, kemikleri ve kaburgaları izdihamda ezilerek boğulma sonucu öldüler.

Resmi rakamlara göre o sabah 1.389 kişi öldü (gayriresmi tahminler ölü sayısını 4.000'in üzerinde gösteriyor) ve 1.300'den fazla kişi yaralandı.

II. Nikolay olayı ancak sabah 10:30'da öğrendi. Birçok kişi ona tüm kutlamaları iptal etmesini tavsiye etti, ancak Çar, üzgün olmasına rağmen, kutlamaların devam etmesini emretti. Öğleden sonra saat ikide Khodynka Meydanı'na vardı. Bu zamana kadar tüm cesetler çoktan kaldırılmıştı.

Günlüğüne şöyle yazdı: "Aslında orada hiçbir şey yoktu. Pavyondan, bando milli marşı ve 'Vatana Şan Olsun'u aralıksız çalarken sahneyi çevreleyen muazzam kalabalığa baktık."

Ardından tebrik heyetlerinin kabulü, İmparatoriçe Anne ile bir akşam yemeği ve Fransız büyükelçisinin ev sahipliğinde geç saatlerde bir balo düzenlendi. Çar'ın gitmek konusunda isteksiz olduğu söyleniyordu, ancak Paris'in Rusya ile dostluğa çok ihtiyacı vardı ve büyükelçi Majestelerini ikna etti. Ancak II. Nikolay'ın kendisi de olaydan derinden etkilenmiş ve mağdurlara 80.000 ruble ve bin şişe Madeira şarabı bağışlamıştı.

Khodynka trajedisi hakkında haber yapmasına izin verilen tek gazete Russkie Vedomosti idi, ancak daha sonra onların tirajlarını bile engelleme girişiminde bulunuldu. Halk huzursuzdu ve çardan memnun değildi. Kutsal Sinod Başsavcısı Konstantin Pobedonostsev konuyu şu sözlerle kapattı: "Halkı kimse baskı altına almadı, halk kendi kendine baskı yaptı ve imparatorluk ailesinin bir üyesinin yaptığı bir hatayı alenen kabul etmek, monarşik ilkeyi baltalamakla eşdeğerdir."

Ancak daha sonra anlaşıldığı üzere, bu hikâyeyi sembolik olarak sonlandıran Pobedonostsev değil, şair Konstantin Balmont'tu. 1906'da, "Hükümdarlığına Khodynka'da başlayan, / İdam sehpasında son bulacak" dizelerini içeren kehanet niteliğindeki "Çarımız" şiirini yazdı.

 

Fotoğraf: pastvu.com

Bir yabancı bir Rus üniversitesinde nasıl ÜCRETSİZ eğitim alabilir?

Kaynak: https://www.gw2ru.com/

 

Rusya'da farklı ülkelerden gelen öğrenciler için kontenjanlar bulunmaktadır. Bu yazıda, hangi bölümü seçeceğiniz ve üniversiteye nasıl başvuracağınız açıklanmaktadır.

 

Öğrenci kontenjanı nedir?

Rusya'da, hükümetin belirlediği yıllık 30.000 kişilik kontenjan kapsamında yabancı uyruklu öğrencileri kabul etmeye ve eğitmeye hazır 500'den fazla üniversite bulunmaktadır.

Yabancılar çeşitli yükseköğretim seviyelerine başvurabilirler: sadece lisans ve uzmanlık programlarına (sırasıyla 4 ve 5 yıl) değil, aynı zamanda yüksek lisans ve doktora programlarına (2 ve 3 yıl) da başvurabilirler.

Kontenjan hakkından yararlanabilmek için, Rusya'da Eğitim web sitesine belgelerinizi göndermeniz  ve seçtiğiniz üniversitenin giriş sınavlarını başarıyla geçmeniz gerekmektedir.

Üniversitelerin listesini ve her biri hakkında daha fazla bilgiyi Milli Eğitim ve Bilim Bakanlığı web sitesinde ve Rusya'da Eğitim web sitesinde bulabilirsiniz . Bu arada, en popüler 10 üniversiteyi burada öne çıkardık . 

Başvuru süreci, öğrenim başlangıcından neredeyse bir yıl önce başlıyor: Eylül 2026'da, 2027/2028 akademik yılı için başvuruda bulunabilirsiniz. Kontenjan için başvuru son tarihi Ocak-Şubat aylarıdır.

 

Nasıl başvurulur?

1. Öncelikle, Education in Russia web sitesine kaydolun ve gerçek adınızla bir hesap oluşturun.

Sistem sizden bir form doldurmanızı isteyecek ve bu formda adınız, soyadınız, doğum yeriniz vb. bilgileri vermeniz gerekecektir.

2. Sonraki adım, öğrenim başvurularını yapmaktır. Eğitim almak istediğiniz altı üniversite seçmeniz gerekiyor. Bunları öncelik sırasına göre sıraladığınızdan emin olun; 1. sırada en çok istediğiniz üniversite yer almalıdır.

Lütfen yabancı öğrencilerin Moskova'da en fazla iki, St. Petersburg'da en fazla iki ve Rusya'nın tek bir federal bölgesinde en fazla üç üniversite seçebileceğini unutmayın.

3. Lütfen Rusça dil yeterlilik seviyenizi belirtmeyi unutmayın.

4. Başarılarınızı açıklayın: dil becerileri, olimpiyatlardaki zaferler, spor ödülleri vb. Portfolyonuza ve başarılarınızı doğrulayan diğer dosyalara bağlantılar ekleyebilirsiniz.

5. Şimdi belgeleri ekleyin: doldurulmuş başvuru formu, pasaportunuzun taraması, eğitim belgelerinizin taraması ve kişisel verilerin işlenmesi için doldurulmuş onay formu. Ardından, başvuruyu tekrar gözden geçirmeniz, yazdırmanız, imzalamanız ve taranmış bir kopyasını yüklemeniz gerekecektir. Başvurunuzu gönderebilir ve durumunu takip edebilirsiniz.

 

Seçim süreci nasıl işliyor?

Her uzmanlık alanı için sınavlar elbette farklıdır. Genellikle bu sınavlara çevrimiçi olarak veya bir Rus büyükelçiliğinde ya da bir 'Rus Evi'nde (bunlar, askeri olmayan dış yardım ve kültürel değişimden sorumlu Rus devlet kurumu olan 'Rossotrudnichestvo'nun kuruluşlarıdır) girebilirsiniz.

Ancak, tüm üniversiteler sınavları uzaktan yapmıyor; Rusya'ya uçmanız ve diğer tüm öğrencilerle birlikte sınava girmeniz gerekebilir.

Ayrıca, yaratıcı uzmanlık alanları için ek yarışmalar da bulunmaktadır (örneğin, bale dansçısı veya oyuncu olmak istiyorsanız).

Rusya'ya gelmeniz gerekiyorsa, bir aylık öğrenci vizesine başvurmayı unutmayın . 

Sonuçları kişisel hesabınızda alacaksınız.

 

Çalışma süreci nasıl işliyor?

Bundan sonra, öğrenim için bir davetiye alacaksınız ve öğrenim süreniz boyunca geçerli olacak bir öğrenim vizesine, Rusya'ya geldikten sonra ise geçici eğitim oturma iznine (TRP) başvurabilirsiniz. Üniversite size tüm bu süreçte yardımcı olacaktır.

Eğer hiç Rusça bilmiyorsanız, ana uzmanlık programınıza başlamadan önce hazırlık kursunu tamamlamanız gerekecektir. Eğer dil seviyeniz iyiyse, başvurunuzu yaptığınız yıl eğitiminiz başlayacaktır.

Kontenjan kapsamında öğrenim gören öğrencilere ayda yaklaşık 1.600 ruble (~20$) tutarında küçük bir burs verilir. Bu, üniversite yurdunun maliyetine kabaca eşittir (yer varsa konaklama sağlanır). Burs, Rus "MIR" banka kartına ruble olarak yatırılır (kartı doğrudan üniversiteden veya yerel bir banka şubesinden temin edebilirsiniz).

Çeşitli üniversite projelerine ve etkinliklerine katılarak ödemelerinizi artırabilirsiniz. Genel olarak, aktif olmanız ve iyi çalışmanız gerekiyor.

Bu arada, öğrenci vizesiyle Rusya'da boş zamanlarınızda yarı zamanlı çalışma hakkınız da bulunmaktadır. Mezuniyetinize kadar bir yıllık ilgili iş deneyiminiz varsa veya onur derecesiyle mezun olursanız, daha sonra basitleştirilmiş bir süreçle Rusya'da oturma iznine başvurabilirsiniz.

'İşçi ve Kolhoz Kadını': Efsanevi anıt hakkında 5 gerçek

Aleksandra Guzyeva

Kaynak: https://www.gw2ru.com/

 

1. Anıt, bir kadın heykeltıraş tarafından yapılmıştır.

1930'lu yılların Sovyet döneminin en önemli anıtı, proletarya ile hiçbir bağı olmayan bir kadın tarafından yaratıldı. Vera Mukhina, 1889'da Riga'da bir tüccar ailesinde doğdu. Gençliğinde Empresyonizm ve avangard akımlardan etkilenmiş, hatta Paris'te Émile-Antoine Bourdelle'in de aralarında bulunduğu öğrencilerin yanında heykel eğitimi almıştır.

1917 Bolşevik Devrimi'nden sonra Mukhina, Sovyet hükümeti için büyük bir şevkle çalışmaya başladı. Kadınlar için iş kıyafetleri taslakları hazırladı ve önde gelen devrimciler ile kültür figürleri için anıtlar yaptı. Mukhina, heykel sanatında sosyalist gerçekçiliğin ideologlarından biri olacaktı. Sovyet devletinin gücünün sembolünü yaratma görevini kime emanet etmek daha uygun olurdu ki?

2. İlk olarak 1937'de Paris'teki Dünya Fuarı'nda sergilendi.

Paris'te, 24 metrelik 'İşçi ve Kolhoz Kadını' heykeli Sovyet pavyonunun tepesinde yer aldı. Pavyonun baş mimarı ve konseptin yaratıcısı Boris Iofan, bunu şöyle açıkladı: “Genç bir adam ve bir kız, Sovyet topraklarının sahiplerini, işçi sınıfını ve kolektif çiftlik köylülerini kişileştiriyor. Sovyetler Ülkesi'nin amblemi olan orak ve çekiçi kaldırıyorlar.”

Güneşli bir günde, tüm kompozisyon parıldayarak figürlerin uçuyormuş gibi görünmesini sağlıyordu. Uçuş ve dinamizm hissi, uçuşan uzun bir eşarpla daha da güçlendiriliyordu. Heykel aynı zamanda politik olarak hesaplanmış bir hamleydi; çünkü gücü ve boyutu, tam karşısında duran Üçüncü Reich pavyonundaki kartalı gölgede bırakmayı amaçlıyordu. 

Fransız basını bu anıtı 20. yüzyılın en büyük heykeli olarak nitelendirdi ve Picasso'nun kendisi bile "Sovyet devlerine" hayran kaldı.

3. Eşsiz bir alaşım kullanıldı.

Figürlerin dökümünde paslanmaz krom-nikel çelik kullanıldı. Profesör Pyotr Lvov tarafından geliştirilen bu malzeme daha önce sadece uçak gövde kaplamasında kullanılıyordu. Malzemenin seçilmesinin bir nedeni vardı: Heykellerde geleneksel olarak kullanılan diğer metallere göre ışığı daha iyi yansıtıyordu. Bu, sergi alanının arka planında öne çıkmak için başarılı bir hamleydi. 

Heykelin döküm süreci üç aydan fazla sürdü. Eşarp başlı başına ayrı bir zorluk teşkil ediyordu: beş tonluk parça, destek olmadan kendi başına ayakta durmalı ve aynı zamanda hafiflik hissi yaratmalıydı. Bu nedenle, eşarp için özel bir iç iskelet tasarlandı. 

Anıt daha sonra bizzat Joseph Stalin tarafından onaylandı. Moskova'da 65 parçaya bölünerek Paris'e gönderildi ve bu işlem için 28 vagon gerekti.

4. Heykelde antik ve Sovyet prototipleri bulunmaktaydı.

Bu arada, ilham kaynağı olarak kullanılan tarihi örnek, Harmodius ve Aristogeiton'un sırt sırta durmuş ve bir kollarını öne doğru uzatmış halde tasvir edildiği antik heykel 'Tiran Katilleri' idi.

Ayrıca, Samothrace'ın dinamik Nike heykeli, kolhoz kadınının duruşu için bir prototip görevi görmüştür. 

Kolhoz kadını için model, Vera Mukhina'nın tesadüfen tanıştığı 18 yaşında bir kız, bir atlet ve Komsomol (Genç Komünist Parti) üyesiydi.

İşçi figürü için iki kişi poz verdi: Mukhina, vücudu bale dansçısı Igor Basenko'dan esinlenerek şekillendirirken, "proleter" yüzü ise bir spor geçit töreninde gördüğü Moskova Metrosu inşaat işçisinden aldı.

5. Günümüzde Moskova'daki 'VDNH' ('Ulusal Ekonominin Başarıları Sergisi')'ni süslemektedir.

Paris sergisinden sonra heykel SSCB'ye iade edildi ve VDNH yakınlarına yerleştirildi. Aceleyle yapılan bu işlem sonucunda anıt küçük bir kaide üzerine yerleştirildi, bu da sanatçıyı memnun etmedi. Sadece 2009 yılında, restorasyonun ardından, Vera Mukhina ve Boris Iofan'ın başlangıçta amaçladığı gibi figürler tekrar 34 metre yüksekliğe "çıktı".

Moskova metrosunun bronz efsanesi: Devrim Meydanı

Kaynak: https://turkrus.com/

Moskova metrosundaki Ploşçad Revolyutsii yani Devrim Meydanı istasyonu, yalnızca bir ulaşım noktası değil, Sovyet ideolojisinin taş, mermer ile bronza dönüştüğü dev bir yeraltı sahnesi olarak kabul ediliyor. 13 Mart 1938’de açılan istasyon, Kremlin’e birkaç dakikalık mesafede bulunuyor. Moskova metrosunun 91 yıllık tarihinde en çok fotoğraflanan, en çok ziyaret edilen, hakkında en fazla şehir efsanesi üretilen duraklardan biri sayılıyor. 

Vedomosti gazetesi, bu istasyonun hikayesini derledi:

İstasyonun mimarı Aleksey Duşkin, Sovyet metro mimarisinin adeta “yeraltı sarayları” dönemini başlatan isimlerden biri oldu. Duşkin’in amacı sıradan bir metro durağı değil, Sovyet devletinin gücünü halka her gün yeniden hissettirecek bir mekan yaratmaktı. İlk taslaklarda daha sade, gotik çizgilere yakın kemerli bir tasarım düşünülüyordu. Ancak dönemin ünlü heykeltıraşı Matvey Manizer’in projeye dahil olmasıyla istasyonun kaderi değişti. Sonuçta ortaya çıkan yapı, dev bronz figürlerle dolu dramatik bir yeraltı galerisine dönüştü.

Bugün istasyonda toplam 76 bronz heykel bulunuyor. Bunlar aslında 20 farklı karakterin tekrar eden versiyonlarından oluşuyor. Heykeller Sovyet toplumunun “ideal insanlarını” temsil ediyor. Kızıl Ordu askerleri, denizciler, sınır muhafızları, işçiler, öğrenciler, sporcular, kolhoz çalışanları ile çocuklu anneler aynı koridor boyunca sıralanıyor. Figürlerin çoğu gerçek insanlardan esinlenerek yapıldı. Örneğin sınır muhafızı heykelindeki köpeğin, NKVD’ye bağlı gerçek bir hizmet köpeğinden modellendiği söyleniyor.

İstasyondaki en ünlü ritüel ise bronz köpeğin burnuna dokunmak. Moskova’da özellikle öğrenciler sınav öncesinde bu burnu ovuşturmanın şans getirdiğine inanıyor. Sabah saatlerinde sınav dönemlerinde heykelin önünde küçük kuyruklar oluşabiliyor. Denizci figürünün tabancasına dokunmanın “başarılı bir gün” getirdiği düşünülüyor. Genç mühendisin dişlisi bilimsel başarıyla ilişkilendiriliyor. Horoz figürüne dokunanların ise para bulacağına inanılıyor. İlginç olan, bu ritüellerin resmi hiçbir kaynağı olmaması. Gelenekler tamamen halk arasında kendiliğinden doğdu.

Ancak milyonlarca kişinin yıllarca aynı noktalara dokunması heykellerde ciddi deformasyon yarattı. Köpek burnu bugün diğer bölgelere göre neredeyse altın gibi parlıyor. Bazı figürlerde metal yüzey inceldi. Genç mühendisin elindeki pergeller tamamen kayboldu. Restorasyon uzmanları, bronzun artık geri dönüşü zor aşınma seviyesine ulaştığını belirtiyor. Üstelik orijinal döküm kalıpları kayıp olduğu için heykellerin birebir yeniden üretimi imkansız kabul ediliyor.

İkinci Dünya Savaşı sırasında istasyon farklı bir role büründü. Alman bombardımanları sırasında Moskova metrosu büyük sığınak sistemine dönüştürüldü. Devrim Meydanı istasyonu da askeri yönetim ile devlet kurumlarının korunaklı çalışma alanlarından biri olarak kullanıldı. O dönemde platformlarda yataklar, haberleşme ekipmanları, geçici ofisler kuruldu. Moskova halkı bombardıman gecelerinde burada uyuyordu.

İstasyon yalnızca Sovyet tarihi açısından değil, sinema ile popüler kültür açısından da özel yere sahip. Sovyet döneminde çekilen çok sayıda propaganda filmi, casusluk filmi ile savaş yapımı burada çekildi. Yabancı turistler için ise Moskova metrosunun “kartpostal görüntüsü” haline geldi. Bugün birçok rehber kitapta Devrim Meydanı, “dünyanın en etkileyici metro istasyonlarından biri” listesinde yer alıyor.

2025 yılında Moskova Kültürel Miras Kurumu, istasyondaki tüm heykeller için büyük restorasyon programı başlattı. Çalışmaların 2028’e kadar sürmesi planlanıyor. Yetkililer bronz yüzeylere koruyucu katman uygulanacağını açıkladı. Ancak heykellerin yerinde mi restore edileceği yoksa geçici olarak kaldırılıp kaldırılmayacağı henüz netleşmedi. Moskova’da birçok kişi için ise asıl soru farklı: Şehrin en büyük batıl inanç müzesine dönüşen bu istasyonda insanlar bronz köpeğin burnuna dokunmaktan gerçekten vazgeçebilecek mi?

Günün karikatürü

 

-Size tavuğun az pişmiş olduğunu söylemiştim, bütün garnitürü yedi.

Karikatür: G. Ogorodnikov.