Buz ve Ateş: Pyotr Kropotkin

Tatyana Petrenko

Kaynak: https://dzen.ru/

 

Sovyet döneminden beri Kropotkin, canlı, ama oldukça tek boyutlu bir şekilde tasvir edildi. Prens, devrimci, anarşist, sosyal düşünür. Ve sadece dolaylı olarak coğrafyacı, kaşif ve bilgili bir bilim insanı olarak.

Bu adil mi? Ve neden böyle oldu?

Pyotr Alexeyevich'in doğumunun 180. yıldönümü şerefine, en büyük başarılarını hatırlıyoruz.

 

"Ahlaki tatmin"

Belki de bu eksik resmin sorumlusu zamanın geçmesidir. Rusya'da dönemin dönüm noktasında, birçok yetenekli ve ahlaki duyarlılığa sahip insan sosyal adalet fikrine kapılmıştı. Daha sonra, umut ettikleri devrim çocuklarını yutmaya başlayınca, kendilerini on yıllarca tarihten silinmiş buldular. Kropotkin şanslıydı. Bolşeviklerin anarşizm fikrine açıkça karşı çıkmasına rağmen Lenin ona içtenlikle saygı duyuyordu. Bununla birlikte, örneğin Mihail Prişvin, Kropotkin'i "yeteneğini toprağa gömmekle" suçladı - ancak bunu sadece gıyabında, günlüğünde yaptı.

Bir şekilde, Pyotr Alekseevich tüm önemli coğrafi keşiflerini ve içgörülerini henüz genç bir adamken yaptı. Ve sonra, bilinçli olarak parlak bilimsel beklentileri reddederek, "herkesin hayatta beklemeye hakkı olan ahlaki tatmini" seçti. O buna böyle diyordu.

Bu yazıda, devrimci ve anarko-komünist bir ideolog olarak yolculuğunun canlı bir resmini çizmeyeceğiz; bu daha çok bir macera filmine uygun olurdu. Yeraltı çalışmaları, tutuklamalar, hapis, kaçış, göç ve yeni Rusya'ya dönüşün zaferi, kısa sürede hayal kırıklığına dönüşmüştür. Prens Kropotkin ve biyografları bunu ayrıntılı olarak anlatmışlardır ve eklenecek başka bir şey yoktur. Öte yandan, Peter Alekseevich'in Sibirya'nın, topoğrafyasının ve buzullaşmasının keşfindeki rolü, geniş alanlarımızın rasyonel gelişiminden iklim değişikliğine kadar birçok konu her zamanki kadar güncel kaldığı için hala hararetli bir şekilde tartışılmaktadır.

 

Sibirya ve Mançurya

Sibirya, Kropotkin'in hayatında bir yol ayrımının sonucu olarak ortaya çıktı. Bir yandan, II. Alexander'ın sarayında eski bir hizmetkar olarak tahmin edilebilir derecede başarılı bir saray kariyeri vardı; diğer yandan ise Peter'in Amur Kazak Ordusu'nda subay olarak hizmet ederek gördüğü gerçek bir hayata duyulan arzu vardı. Bu, Kropotkin'in, diğer şeylerin yanı sıra, Doğu Sibirya ve Uzak Doğu'nun daha önce bilinmeyen bölgelerine çeşitli seferler düzenlemesine ve yönetmesine olanak sağladı.

Bu seferlerin her birinin pratik bir amacı vardı, ancak Pyotr Alekseevich kendisi bu fırsatı kapsamlı araştırmalar yapmak için kullandı; coğrafi, jeolojik, doğa tarihi, etnografik ve benzeri alanlarda çalışmalar yürüttü. Örneğin, 1864'te Transbaykalya'dan Orta Amur Nehri'ne giden ticaret yoluna kestirme bir yol bulma görevi kendisine verildi. Özellikle, günümüz Çin'inin kuzeydoğusunda yer alan Büyük Khingan sıradağları üzerinden bir yol arayacaklardı.

Rus subaylarının Mançurya'ya girmesine izin verilmediğinden, Kropotkin tüccar kılığına girerek 11 Kazak ve bir Tunguzdan oluşan bir birliğe liderlik etti. Uygun bir rota aramanın yanı sıra, periyodik olarak jeodezik ölçümler de yapmaları gerekiyordu. Casusluk yapmak zorundaydılar.

Kropotkin, "Diğer Kazaklar gibi ben de aynı mavi kağıt elbiseyi giyiyordum ve Çinliler beni o kadar görmezden geldiler ki, pusulayla rahatça fotoğraf çekebiliyordum, " diye hatırladı. " Sadece ilk gün, her türlü Çinli asker tarafından kuşatıldığımızda ve bir bardak daha votka almak umuduyla beklediklerinde, gizlice pusulayı elime alıp, kağıdı çıkarmadan cebime işaretleri ve mesafeleri yazmak zorunda kaldım."

Kropotkin'in haritalarına bakılırsa, Büyük Khingan'ı geçmek neredeyse imkansızdı. Ancak gerçekte her şey çok daha kolay çıktı: dağ sırası yumuşaktı ve yolcular kısa sürede dağlar arasındaki vadilerden geçen son derece uygun bir rota buldular. Bu, Büyük Petro'nun ilk coğrafi keşfiydi.

Bir sonraki sefer, Amur Nehri'nin sağ kolu olan Çin (veya daha doğrusu o zamanlar Mançurya) Sungari Nehri boyunca bir yolculuktu. "Ussuri" adlı buharlı gemi, Sungari'nin ağzından eyalet başkenti Jilin'e doğru yola çıktı. Nehrin alt kısımlarındaki sığlıklara rağmen, gemiyle geçilebilir olduğu ortaya çıktı ve bir ay süren yolculuk sayesinde nehrin ayrıntılı bir haritasına sahip oldular. Ancak, olaylardan da yoksun değildi. Seferin sonunda Pyotr Alexeyevich ateşli bir hastalığa yakalandı. Ve bazı maceralar, bilgi sağlamasa da, değerli gözlemler ortaya çıkardı.

Kropotkin şöyle yazdı: " Ancak bir keresinde karaya oturduk . Girin yetkilileri, en çok da kışı nehirde geçireceğimizden korkarak, hemen yardımımıza iki yüz Çinli gönderdi ve biz de karaya oturmayı başardık. Yüz Çinli suda durup vapuru hareket ettirmek için nafile bayrak sallarken, ben suya atladım, bir bayrak kaptım ve 'Dubinushka' şarkısını söylemeye başladım, böylece vapuru aynı anda şarkının sesiyle itebildik. Çinliler bundan çok memnun oldular ve tiz seslerinin tarif edilemez çığlıklarıyla vapur sonunda hareket etti ve kum tepesinden kurtuldu. Bu küçük macera, bizimle Çinliler arasında en iyi ilişkilerin kurulmasını sağladı."

Hem birinci hem de ikinci keşif gezileri, yarım yüzyıl sonra ünlü CER olarak bilinen Mançurya Demiryolu'nun bu bölgelerden geçecek olması gerçeğiyle de dikkat çekmektedir.

Ertesi yıl Kropotkin, Doğu Sayan Dağları'nı keşfetmek üzere yola çıktı. Bu keşif gezisinden elde edilen veriler, daha sonra Sibirya'nın orografik (orografik - yer şekillerinin tanımlanması ve sınıflandırılması) haritasının oluşturulmasında paha biçilmez bir değer taşıdı. Tunkinskaya Havzası'nı ve Oka Nehri'nin yukarı kısımlarını keşfetti ve burada Khigol Vadisi'nde volkanik kraterler buldu.

Ancak kaşif için belki de en önemlisi, burada keşfettiği buzul izleriydi. Bulgularından memnun kalan kaşif, kardeşine yazdığı bir mektupta, "Buzul hipotezini desteklemek için, esas olarak jeolojik olmak üzere, çok sayıda materyal birikiyor" diye belirtti.

 

Huş ağacı kabuğu üzerine harita

9 Mayıs 1866'da Kropotkin, en önemli seferi olan Olyokminsko-Vitimskoye için Irkutsk'tan yola çıktı. Bu seferin pratik bir amacı da vardı: Transbaykalya'dan Vitim ve Olyokminskoye altın madenlerine doğrudan bir rota bulmak. İlginç bir şekilde, Sibirya Seferi üyeleri daha önce de bu rotayı bulmak için yıllarca uğraşmışlardı. Her seferinde sanki yeniden başlamış gibi, paralel kayalık sıralarında yol bulmaya çalışmışlardı. Kropotkin, daha önce olduğu gibi güneyden kuzeye değil, tam tersine gitmeyi önerdi. Daha da ilginç olanı, genç kaşif, yerel bir Tunguz tarafından huş ağacı kabuğuna bıçakla oyulmuş bir haritaya benzer bir şeye dayanıyordu. Bu harita, rotanın Vitim'den Muya Nehri'nin ağzına kadar uzanacağını gösteriyordu.

Ancak Vitim'e ulaşmak için Lena Nehri boyunca seyahat etmeleri gerekiyordu. Yolculuk 24 gün sürdü. Bununla birlikte, Kropotkin çok memnundu: Uzun zamandır Lena'yı tarif etmeyi hayal ediyordu ve bu arada nehrin kıyılarını keşfedip yerel halkın yaşamlarını inceledi. 5 Haziran'da, keşif gezisi, bulmaları gereken rotanın başlangıç ​​noktası olan Tikhon-Zadonsky altın madenine giden bir yük yolu boyunca yola çıktı. Altın madenleri bölgesinde Kropotkin, bir zamanlar bu bölgelerden geçmiş olan güçlü bir buzulun izleri olan kaya parçaları ve kayalardaki oluklar keşfetti.

"Bu sefer, Transbaykalya'daki Olekminsk madenlerinden bir rota bulduk, " diye hatırladı kaşif. " Üç ay boyunca neredeyse tamamen ıssız dağlık arazilerden ve bataklık platolardan geçerek yolculuğumuzun nihai hedefi olan Çita'ya ulaştık. Keşfettiğimiz rota şimdi güneyden madenlere sığır sürüsü taşımak için kullanılıyor. Bana gelince, bu yolculuk daha sonra Sibirya dağlarının ve platolarının genel yapısının anahtarını bulmamda önemli ölçüde yardımcı oldu."

 

Coğrafya Derneği

1867'de Pyotr Alekseevich başkente geldi ve St. Petersburg Üniversitesi Fizik ve Matematik Fakültesi matematik bölümüne kaydoldu. Aynı zamanda, o dönemde Pyotr Semyonov'un (daha sonra Tian-Shansky) başkanlığını yaptığı İçişleri Bakanlığı İstatistik Komitesi'nde memur olarak işe başladı.

Bir yıl sonra Kropotkin, İmparatorluk Rus Coğrafya Derneği'ne üye seçildi ve kısa süre sonra IRGO'nun fiziki coğrafya bölümünün sekreteri oldu. Pyotr Alekseevich, özellikle çığır açan eserlerinin birçoğunun yayınlandığı Izvestia IRGO'da aktif olarak yayın yaptı. Kropotkin, "Olekminsko-Vitimskoy Seferi Raporu" için IRGO'nun Küçük Altın Madalyası'na layık görüldü. Ve bu "raporu" görmeliydiniz—tam 600 sayfalık bir monografi!

Pyotr Alekseevich, kendi gözlemlerinin yanı sıra diğer araştırmacıların çalışmalarını da analiz ederek, çağdaşlarının ülkenin büyük bir bölümünün coğrafyası hakkındaki fikirlerinin tamamen doğru olmadığı düşüncesine giderek daha fazla kapıldı.

"Sibirya'daki seyahatlerim beni, o zamanlar haritalarda gösterilen dağ sıralarının tamamen hayal ürünü bir şekilde çizildiğine ve ülkenin yapısı hakkında hiçbir fikir vermediğine ikna etti, " diye yazdı. " Harita yapımcıları, Asya'nın bu kadar karakteristik bir özelliğini oluşturan geniş platoların varlığından bile şüphelenmemişlerdi."

Bu hiç de küçümsenecek bir iddia değildi. Sonuçta Kropotkin, örneğin otoritesi tartışılmaz olan Humboldt'un kendisine karşı çıkıyordu. Bu tutarsızlığın bir açıklaması olmalıydı. Ve böylece genç araştırmacı bir keşif yaptı.

Kropotkin, "Asya'nın ana sıradağları kuzeyden güneye veya batıdan doğuya değil, tıpkı Kayalık Dağlar ve Kuzey Amerika'nın yaylalarının kuzeybatıdan güneydoğuya uzanması gibi güneybatıdan kuzeydoğuya uzanır," diye düşünüyordu . "Sadece ikincil sıradağlar kuzeybatıya uzanır. Dahası, Asya'nın dağları Alpler gibi bağımsız sıradağlar dizisi değil, bir zamanlar Himalayalar'dan Bering Boğazı'na kadar uzanan geniş bir platoyu, yani eski bir kıtayı çevreler. Kıyıları boyunca yüksek kenar sıradağları oluştu ve zamanla, daha sonraki tortulların oluşturduğu teraslar denizden yükselerek Asya'nın ana kıtasının genişliğini artırdı."

Kropotkin, Sibirya'nın yapısı ve dağ sıralarının ve platolarının dağılımı üzerine yaptığı çalışmayı bilime yaptığı en büyük katkı olarak görüyordu. Harita ve makale Coğrafya Derneği tarafından yayınlandı. Bunlar sadece durumu belgelemekle kalmadı, aynı zamanda kıtanın başlıca fiziki özelliklerini, tarihini, iklimini ve bireysel hayvan ve bitki türlerinin dağılımını da açıkladı.

 

Kuzey Kutbu Hakkındaki Düşünceler

1860'ların sonlarında ve 1870'lerin başlarında Rus toplumu Arktik bölgesine ilgi duymaya başladı. İmparatorluk Rus Coğrafya Derneği, gelecekteki bir kutup keşif gezisi için bir komisyon kurdu. Kropotkin bu komisyonun sekreteri olarak atandı. İlk keşif gezisi için bir hedef öneren ayrıntılı bir bilimsel program taslağı hazırladı. Amiral Nikolai Schilling'in akıntılar hakkındaki raporunu ve Fyodor Litke'nin Novaya Zemlya'ya yaptığı keşif gezisinin materyallerini analiz ettikten sonra, Kropotkin bilinmeyen bir takımadaların varlığı hipotezini ortaya attı.

"Bu durum, Novaya Zemlya'nın kuzeybatısındaki buzun hareketsiz hali, burada yüzen buz alanlarında bulunan taşlar ve çamur ve diğer bazı küçük işaretlerle anlaşılıyordu, " diye yazdı. " Dahası, eğer böyle bir kara parçası olmasaydı, Bering Boğazı meridyeninden Grönland'a doğru batıya akan soğuk akıntı (Fram'ın sürüklendiği akıntı - Lomonosov bunu zaten belirtmişti), kesinlikle Kuzey Burnu'na ulaşır ve tıpkı Grönland'ın en kuzeyinde gördüğümüz gibi Lapland kıyılarını buzla kaplardı. Körfez Akıntısı'nın zayıf bir devamı olan sıcak akıntı, böyle bir kara parçası olmasaydı, Avrupa'nın kuzey kıyıları açıklarında buz birikmesini engelleyemezdi."

Rus yetkililerinin yavaşlığı, Avusturyalıların bu takımadaları keşfetmesine olanak sağladı. Buraya imparatorlarının onuruna Franz Josef Land adını verdiler.

Bu arada, Kropotkin, Novaya Zemlya'nın kuzeydoğusunda başka bir takımadaların varlığını öne sürmüştü. Bu takımadalar 1913'te Boris Vilkitsky'nin keşif gezisiyle keşfedildi. 1926'da Bolşevikler, bu toprakların adını İmparator II. Nikolay'dan bugünkü adı olan Severnaya Zemlya olarak değiştirdiler.

 

Buz Çağı

Başarısızlıkla sonuçlanan kutup keşif gezisi, Kropotkin'i Sibirya'daki keşif gezileri sırasında kendisine ilham veren fikre geri döndürdü. IRGO onu Finlandiya'daki buzulların izlerini incelemek üzere görevlendirdi.

Kropotkin, "O zamanlar, Orta Avrupa'ya kadar uzanan bir buz tabakasına inanmak kabul edilemez bir sapkınlık olarak görülüyordu, " diye belirtti, "ama gözlerimin önünde muhteşem bir tablo belirdi ve bunu hayal ettiğim en ince ayrıntısına kadar aktarmak istedim. Buz Çağı'na dair, modern flora ve faunanın dağılımını anlamanın anahtarını sağlayabilecek ve jeoloji ve fiziki coğrafya için yeni ufuklar açabilecek bir teori geliştirmek istedim."

21 Mart 1874'te Kropotkin, Coğrafya Derneği'ne yaptığı parlak bir konferansta, önceki tarihsel dönemde bir buz çağının varlığına dair cesur bir hipotez öne sürdü.

Ertesi gün, prens "Çaykovskiciler" olarak bilinen gizli devrimci çevreye mensup olduğu gerekçesiyle tutuklandı ve Aziz Petrus ve Aziz Pavlus Kalesi'ne hapsedildi. Kropotkin, esaret altındayken çığır açan monografisi "Buz Çağı Üzerine Bir Çalışma"yı tamamladı. Rivayete göre, bilim insanlarından bazıları İmparator II. Aleksandr'a kadar ulaşarak, bilim insanının bu eseri yazmasına izin verilmesini talep etmişlerdir.

Kropotkin'in tüm bu büyük işlerin ortasında (ve araştırmalarının yanı sıra çevirilerle geçimini sağlıyor ve çok sayıda eser yayınlıyordu) yeraltı çalışmalarına ayıracak zamanı ve enerjiyi nasıl bulduğu hâlâ bir gizem. "Çaykovski yanlıları" işçiler arasında aktif olarak devrimci ajitasyon yürütürken, kahramanımız da sade kıyafetler içinde "halkın arasına" giderek, her seferinde gizli polis tarafından yakalanma riskini göze aldı.

İnançları yıllardır gelişiyordu. Çocukken saray hayatının anlamsız lüksünü gözlemleyerek başlamış, ardından da madenlerdeki proletaryanın sefaletini görmüştü. Polonyalı sürgün ayaklanmasının acımasızca bastırılmasından son derece umutsuzluğa kapılmıştı ve hatta Finlandiya'da buzulların sürüklenmesini izlerken, kuru çavdar keklerini kemiren yerel köylüleri düşünmüştü.

Üstelik bilimsel çalışmalar ona ilham vermemiş de değildi. Sibirya'yı tanımladığı gibi, tüm Rusya'yı da betimleyen bir çalışma yaratmayı hayal ediyordu. Ve Kropotkin'in bu girişiminde sonuna kadar başarılı olacağından hiç şüphe yoktu.

“Ama etrafımda ezici bir yoksulluk ve bayat bir ekmek parçası için acı dolu bir mücadele varken, tüm bu yüce sevinçlere ne hakkım vardı?” diye kendi kendine haykırdı.

 

"Hepimiz kardeşiz."

1876 ​​yazında Kropotkin hapisten kaçarak göç etti ve önce İsviçre ve Fransa'da, ardından İngiltere'de yaşadı. Çok sayıda eser yayınladı, ancak eserleri artık çoğunlukla tamamen siyasi nitelikteydi.

Ancak coğrafya her zaman bir yerlerde yakınımızdadır. Kropotkin, Encyclopedia Britannica için Rus coğrafyası ve etnografisi üzerine onlarca makale yazdı. Ve "Enternasyonalist'e üye olduğu için" Fransa'da hapsedildiği sırada, İngiliz dergisi The Nineteenth Century için "Coğrafya Ne Olmalı" başlıklı bir makale yazdı. Bu arada, düşüncelerinin çoğu bugün hala oldukça geçerli. Örneğin, "bu bilimi -her yaştan insan için en çekici ve öğretici olanı- en kuru ve anlamsız konulardan birine dönüştürmeyi başardık" diye yazdı. Ve en önemlisi, coğrafyanın muazzam insancıl potansiyelini vurguluyor:

"Bize erken çocukluktan itibaren milliyetimiz ne olursa olsun hepimizin kardeş olduğumuzu öğretmelidir. Savaşların, ulusal kibirin, ulusal düşmanlığın ve uluslararası çekişmelerin yaşandığı, kendi kişisel veya sınıfsal egoist çıkarlarını gözetenler tarafından ustaca körüklenen çağımızda, coğrafya -okulun düşmanca etkilere karşı koymak için yapabileceği ölçüde- bu önyargıları yok etmenin ve insanlığa daha layık başka inançlar yaratmanın bir aracı olmalıdır. Her ulusun evrensel bir topluluğun gelişmesi ortak davasına değerli katkısını sağladığını ve halkların yalnızca önemsiz bir kısmının uluslar arasında nefret ve düşmanlığın büyümesiyle ilgilendiğini açıkça göstermelidir."

Ne kadar doğru, Prens!

Sovyet kadınlarının neden daha güzel olduğu

 

Kaynak: https://dzen.ru/

 

Sovyet kadınlarının neden daha güzel olduğu ve modern kadınların bu yüzden benden neden nefret edeceği...

Bunu bir keresinde sesli olarak söyledim.

Masada dört kadın oturuyordu. İkisi elli yaşın üzerindeydi, ikisi otuz yaşın altındaydı.

Tepki, yaş gruplarına göre eşit olarak dağıldı.

Yaşlı olanlar başlarını aşağıya eğip gülümsediler. Sesli bir şekilde onaylamadılar ama gülümsediler.

Genç olanlar bana sanki dünyanın düz olduğunu söyleyen kişi benmişim gibi baktılar.

Bu makalenin konusu bu. Güzellikle ilgili değil, aynı ifadeye bazı insanların gülümsediği, diğerlerinin ise neden sinirlendiğiyle ilgili.

 

Sovyet fotoğraflarında gördüklerim

Sovyetler Birliği'nde yaşamadım. Fotoğraflara baktım; bunların birçoğunu arkadaşlarım aracılığıyla, arşivlerden, insanların ilgilendiğimi öğrendiklerinde bana gösterdikleri şeylerden gördüm.

İlk dikkat çeken şey doğallık.

"Makyajsız" demek istemiyorum; makyaj yapıyorlardı. "Sadece" demek de istemiyorum; kadınlar dış görünüşlerini ciddiye alıyorlardı.

Yani, yüzler optimize edilmemiş.

Modern bir yüz, özellikle sosyal medyada, bir projedir. Işık, açı, filtre, düzeltme, rötuş... Her fotoğraf, kişisel bir marka için pazarlama aracıdır.

Fotoğraftaki Sovyet yüzü sadece bir yüzdür. Üzerinde her şey vardır. Kişinin çok güldüğü için oluşan kırışıklıklarla. Kimsenin düzeltmediği asimetriyle.

Ne daha kötü ne de daha iyi; sadece farklı.

Ama işin ilginç yanı şu: Uzun süre baktığınızda Sovyet yüzleri aklınızda kalıyor. Modern yüzler ise kalmıyor. Anlık olarak daha güzeller ve bir dakika içinde hafızanızdan siliniyorlar.

 

Farkı benden daha iyi açıklayan kadın.

Yetmiş iki yaşındaydı. Adı Valentina'ydı. Onunla trende tanıştım; o kızını görmeye gidiyordu, ben ise kendi yoluma devam ediyordum.

Telefonumdaki eski bir fotoğrafta, otuz beş yaşlarında. Çok güzel. Manken gibi değil, ama insan gibi.

Ayna hakkında bir şeyler söyledi.

"Çok güzeldin," dedim. Doğrusu, kibar davranmıyordum.

"Hepimiz öyleydik," dedi kısaca. "Daha iyi olduğumuz için değil. Çünkü çirkin olduğumuzu bilmiyorduk."

- Nasıl yani?

— Kendimi sürekli kıyaslayacağım kimse yoktu. Dergiler ayda bir, filmler haftada bir. Aynaya baktığınızda kendinizi görüyordunuz, binlerce başkasının yanında değil.

Telefonu cebine koydu.

"Günümüzde kızlar ekrana bakıp binlerce daha güzel kadın görüyorlar. Sabahtan akşama kadar. Bundan sonra nasıl güzel kalabilirler ki?"

Bu, şimdiye kadar duyduğum en iyi açıklamaydı. Sovyet güzelliğiyle ilgili değil, öz algı mekanizmasıyla ilgiliydi.

Instagram'ın Öldürdüğü Şeyler – Özellikle

Bu konuda bir araştırma var. Sovyet propagandası değil – Amerikan Psikoloji Derneği.

Instagram'ın ortaya çıkışından bu yana, kadınlar arasında dış görünüşlerinden duydukları memnuniyetsizlik yüzde 30'dan fazla arttı. Genç kızlar arasında ise bu artış yüzde 50'ye ulaştı.

Bu bir görüş değil, veridir.

Sovyet kadınları, sürekli olarak ulaşabilecekleri bir güzellik standardına sahip değillerdi. Bu hem bir sınırlama hem de bir korumaydı.

Modern kadın, günün 24 saati milyonlarca filtrelenmiş yüze erişebiliyor. Bu bir özgürlük; aynı zamanda da sürekli bir yetersizlik hatırlatıcısı.

Güzellik sadece görünüşle ilgili değildir. Güzellik, kişinin kendi görünümüne olan güvenidir.

Sovyet kadınları kendilerini başkalarıyla kıyaslamadıkları için daha özgüvenliydiler.

 

Genç kadınlar bu yüzden benden neden nefret edecekler?

Dürüst olmak gerekirse, nedenini anlıyorum.

Bir erkek "Kadınlar eskiden daha güzeldi" dediğinde, bu "Yeterince iyi değilsin" demek gibi geliyor. Bu kırıcı. Bu haksızlık. Sorunu yaratan da tam olarak bu baskı.

Ama ben başka bir şey söylüyorum.

Demek istediğim, içinde yaşadığınız sistem görünüşünüzden daha az mutlu olmanıza neden oldu. Daha kötü biri olmadınız, sadece sistem daha acımasız hale geldi.

Sovyet kadınları, daha az seçeneğe ve standartlara uyma baskısının daha az olduğu bir sistemde yaşıyorlardı. Bu durum sistemi daha iyi hale getirmedi; aksine birçok yönden daha da kötüleştirdi.

Ancak özellikle bu konuda –kişinin kendi bedeniyle ilgili olarak– Sovyet sistemi daha az baskıcıydı.

Özgürlüğün paradoksu: Her şeye bakma özgürlüğünü elde ettikten sonra, sürekli yetersiz hissetme özgürlüğünü de elde ettik.

 

Silikon filtreler ve mükemmellik arayışı

Bunu otuz ülkede gördüm. Instagram'ın derinlemesine nüfuz ettiği her yerde aynı tip yüz ortaya çıktı.

Dolgun dudaklar. Belirgin elmacık kemikleri. Belli bir şekle sahip kaşlar. Belli bir büyüklükte burun.

Bangkok'ta, Moskova'da, São Paulo'da, Dubai'de—aynı yüzler. Güzel. Simetrik. Optimize edilmiş.

Ve birbirlerinden kesinlikle ayırt edilemezler.

Tiflis'teki bir Sovyet kadını, Moskova'daki bir Sovyet kadından farklı görünüyordu. Taşkent'teki bir kadından farklıydı. Minsk'teki bir kadından farklıydı.

Çünkü o, memleketinden biri gibi görünüyordu. Yüzünde kendi tarihinin izleri vardı.

Bahsettiğim güzellik bu. Makyajsızlık değil, kişiliğin varlığı.

 

Sona saklanmış garip bir soru.

Valentina, "Aynaya baktık ve kendimizi gördük. Binlerce başkasının yanında kendimizi değil," dedi.

Bu, yaş ve deneyim bakımından herkesi ikiye bölen bir sorudur.

Sosyal medyanın olmadığı zamanları hatırlayanlarınız için soruyorum: En son ne zaman kendinize baktınız ve kendinizi başkalarıyla kıyaslamadan "Tamam," diye düşündünüz?

O zamanları hatırlamayanlar, o zamanların nasıl bir şey olduğunu hayal edebiliyor musunuz?

Ve bu ikisi için de en önemli soru.

Eğer Instagram yarın ortadan kaybolsa, daha güzel olur muydunuz? Nesnel olarak değil. Öznel olarak, yani kendi gözünüzde?

Sovyet emeklileri: nasıl yaşadılar, nelere yetecek paraları vardı ve zamanı olanlar neler yaptı?

Kaynak: https://dzen.ru/

 

14 Temmuz 1956—çok az kişinin hatırladığı, ancak milyonlarca Sovyet insanının hayatını değiştiren bir tarih. O gün devlet emeklilik yasası kabul edildi. Bundan önce, Sovyet vatandaşlarının önemli bir kısmı modern anlamda emekli maaşı alma hakkına sahip değildi. Kruşçev'in yasası emeklilik yaşını belirledi: 25 yıl hizmet etmiş erkekler için 60, 20 yıl hizmet etmiş kadınlar için 55. Böylece Sovyet emeklisi, kendine özgü yaşam tarzı, kaygıları ve ülke hayatındaki özel yeriyle bir sosyal tip olarak ortaya çıktı.

 

Ne kadar ödediler ve bu miktar ne için yeterliydi?

1970'lerin başlarında ortalama emekli maaşı yaklaşık 34 rubleydi. 1980'e gelindiğinde 70 rubleye, 1980'lerin ortalarında ise 76 rubleye yükselmişti. Genel şartlar altında azami emekli maaşı 120 rubleydi ve uzun hizmet için %10'luk bir ikramiye daha veriliyordu.

Pek bir şeye benzemiyor. Ama aceleci davranmadan önce fiyatlara bakmanız gerekiyor.

Sovyet şehirlerinde kira aylık 2-3 rubleydi. Bir somun beyaz ekmek 15-20 kopekti. Bir litre süt 28-30 kopekti. Bir düzine yumurta 90 kopekti. Bir kilogram patates 15 kopekti. Fabrika kantininde öğle yemeği 40-60 kopekti. Tramvay yolculuğu 3 kopekti. Sinema bileti 10-25 kopekti. Sağlık hizmetleri ücretsizdi. Elektrik sembolik bir ücrete tabiydi.

1980'deki ortalama 70 rublelik emekli maaşından kira (3 ruble) düşüldüğünde, yiyecek, giyim ve diğer temel ihtiyaçlar için geriye 67 ruble kalıyor. Mütevazı bir miktar, ancak Sovyet dönemindeki temel gıda fiyatları göz önüne alındığında, temel beslenme için yeterliydi. O zamanları hatırlayanlar sık ​​sık, "Yaşamak mümkündü, ama iyi bir şey almak zordu" derler.

 

Bazı insanlar daha iyi yaşadı, bazıları ise önemli ölçüde daha kötü yaşadı.

Sovyet emeklilik sistemi son derece eşitsizdi ve ideal bir tablo çizmekten kaçınmak için bunu anlamak önemlidir.

Emekli askerler sivillerden iki kat daha fazla kazanıyordu. Emekli ordu ve devlet güvenlik görevlileri ayda 220-250 ruble kazanıyordu. Bu miktar, tamamen farklı bir hayat yaşamak için yeterliydi.

1978'den sonra, Büyük Vatanseverlik Savaşı gazileri önemli bir dizi haktan yararlandı: tüm toplu taşıma araçlarında ücretsiz seyahat hakkı, öncelikli konut ve sanatoryum kuponları. Gazi statüsü gerçek ayrıcalıklar sağladı.

Ancak ülkenin kırsal nüfusunun önemli bir bölümünü oluşturan kolektif çiftçiler, uzun süre şehirli işçilerin sahip olduğu anlamda hiçbir emeklilik maaşına sahip değildi. 1965 yılına kadar emeklilik maaşları karşılıklı yardım fonlarından ödeniyordu ve son derece cüziydi. Sadece 1965 yılında devlet emeklilik sistemi uygulamaya konuldu, ancak miktarlar şehirlerdeki maaşlardan önemli ölçüde düşük kaldı. Bu durum, hayatları şehirdeki yaşıtlarına kıyasla çok daha zor olan bir nesil kırsal yaşlıyı temsil ediyordu.

Sovyet döneminin sonuna doğru, durum daha da çelişkili bir hal aldı. Emekli maaşları fiilen fiyat artışlarına endekslenmiyordu ve 1980'lerin sonlarına doğru, SSCB'deki düşük gelirli vatandaşların %80'ine kadarını emekliler oluşturuyordu.

 

Sahip oldukları zamanı nasıl değerlendirdiler?

Yeni kazanılan boş zamanla, Sovyet emeklisi bugün tam olarak hayal edilmesi zor bir hayat sürüyordu; bu hayat, Sovyet yaşamının eşsiz sosyal dokusuna kök salmıştı.

Yazlık ev ve bahçe. Belki de ana tema bu. Bahçe kooperatifleri ve yazlık ev parselleri, emeklilere anlam, yiyecek ve sosyal etkileşim sağladı. Yaz aylarını yazlıkta geçirmek, şehirde yaşayan çoğu emekli için normal bir durumdu. Ürünler sadece yiyecek sağlamakla kalmıyor, aynı zamanda para biriktirmelerine de yardımcı oluyordu.

Torunlar. Sovyet okul öncesi eğitim sistemi, gelişmişliğine rağmen, çalışan ebeveynlerin tüm ihtiyaçlarını karşılayamıyordu. Büyükanneler ve büyükbabalar, torunlarını büyütmenin muazzam yükünü üstleniyorlardı ve bu, normdu, beklentiydi, nesiller arasında yazılı olmayan bir sözleşmeydi.

Kuyruklar bir sosyal kurum olarak. Kulağa alışılmadık geliyor ama doğru. Sovyet yaşamında kuyruklar bir buluşma yeri, bilgi, dedikodu ve tarif alışverişi yapılan bir yerdi. Vakti olan emekliler sabahın erken saatlerinde kuyruğa girerdi ve bu hem aile ekonomisine katkı hem de sosyal bir yaşam biçimiydi.

Parklar ve avlular. Parklarda domino, satranç ve dama oynamak bir efsane ya da Sovyet kartpostalı değil. Bunlar, sosyal etkileşim, rekabet ve topluluk duygusu sağlayan gerçek bir eğlence biçimiydi. Apartman girişlerinin yakınındaki banklar da aynı işlevi görüyordu: siyasetten mahalle meselelerine kadar her şeyi tartışmak için kullanılıyordu.

Kültür kurumları. Tiyatrolar, sinemalar ve kütüphaneler, Sovyet fiyatlarıyla her gelir seviyesinden insanın erişimine açıktı. Emekliler, Sovyet döneminde aktif olan ve düzenli olarak ziyaret edilen halk kütüphanesi nüfusunun önemli bir bölümünü oluşturuyordu.

Sanatoryum ve kaplıca tedavisi. Sanatoryumlara giriş kuponları sendikalar aracılığıyla dağıtılıyordu ve emekliler için bu hizmetler sübvanse ediliyor veya ücretsiz oluyordu. Yaşlıların önemli bir kısmı için yıllık bir tatil beldesi veya sanatoryum gezisi Sovyet yaşam tarzının bir parçasıydı.

Emeklilik sonrası çalışma. Birçok Sovyet emeklisi çalışmaya devam etti ve devlet bunu teşvik etti. Çalışan emekliler hem maaş hem de emekli maaşı aldılar (kurallar zaman içinde değişse de). Bu, mali bir destek, günlük bir düzen ve sosyal statü sağladı.

 

Ayrı Bir Dünya: Gaziler ve Hakları

Birinci Dünya Savaşı gazilerinin statüsü ayrı bir tartışmayı hak ediyor. 1978'de özel bir yasa çıkarıldıktan sonra, gaziler onları özel bir kategoriye yerleştiren ayrıcalıklar elde ettiler. Ulaşım yardımlarına ve konut bekleme listesinde önceliğe ek olarak, beklemeden ayrı bir oda veya daireye, mağazalarda öncelikli hizmete ve bekleme süresi olmayan bir telefona hak kazandılar.

Gaziler örgütleri, daha büyük bir şeye ait olma duygusunun korunduğu buluşmalar düzenledi. İkinci Dünya Savaşı'ndaki zafer, Sovyet tarihinde insanları zorlama olmadan birleştiren belki de tek olaydı ve emekli gaziler bu anıyı canlı tuttu.

 

Gerçekten iyi olan şey buydu.

Dürüst olmak gerekirse, idealize etmeden veya küçümsemeden, Sovyet emeklilerinin bugün birçok kişinin sahip olmadığı birkaç özelliği vardı.

Geleceğe duyulan güven. Emekli maaşları küçük olabilirdi, ama zamanında ödeniyordu. Konut masrafları çok azdı. Sağlık hizmetleri ücretsizdi. Torunların eğitimi ücretsizdi. Bu temel öngörülebilirlik, abartılması zor ve birçok kişinin gerçek bir nostaljiyle hatırladığı bir duygu yarattı.

Sosyal içerme. Sovyet emeklisi, her şeyin yürüyüş için tasarlandığı, canlı kuyrukların, sokak sohbetlerinin ve kütüphanede okumanın olduğu bir dünyada yaşıyordu. Her gün evden çıkmak için bir nedeni vardı. Yalnızlık vardı, ancak boyutu farklıydı.

Geriye kalan anılarınız var mı?

Hayatınızdan Sovyet emeklilerini hatırlıyor musunuz? Büyükanneleriniz, büyükbabalarınız, komşularınız, tanıdıklarınız... Hayatları nasıldı, nasıl yaşıyorlardı, nelerle meşguldüler? Düşüncelerinizi yorumlarda paylaşın; bu tür kişisel tanıklıklar paha biçilmezdir ve giderek nadirleşmektedir.

 

Kaynaklar:

aif.by — "Ortalama maaş 170 ruble iken emekli maaşı 70 rubleydi. SSCB'de emeklilere nasıl geçim sağlanıyordu?"

visasam.ru — "SSCB'de Yıllara Göre Ortalama Emekli Maaşı"

vfokuse.mail.ru — "Bir ekonomist, Rusya ve SSCB'deki emekli maaşlarının gerçek büyüklüğünü karşılaştırdı."

back-in-ussr.com — "Sovyet emeklileri ne kadar kazanıyordu?"

progorodsamara.ru — "Sovyetler Birliği'ndeki bir emekli maaşı bugünkü parayla yeniden hesaplansaydı nasıl olurdu?"

Babuşkalarımız, büyükannelerimiz her şeyi şikayet etmeden yapmayı başardılar mı?

 

Kaynak: https://dzen.ru/

 

"Babuşkalarımız her şeyi elle yapardı ve hiç şikayet etmezlerdi. Ama yavaş pişirme tenceresini elle kullanamazsınız."

Bunu daha önce duymuş muydunuz?

Gelin, büyükannelerimizin sahip olduklarını ve bizim sahip olduklarımızı dürüstçe inceleyelim. Geçmişi romantize etmeden veya bugünü kendi kendimize suçlamadan.

Sadece gerçekler.

 

Hayat daha zordu - bu doğru.

Büyükannelerimizin çoğu şehirlerde yaşardı, ama hiçbir imkana sahip değillerdi. Yıkanmak için hamama giderlerdi. Çamaşırlarını da orada yıkarlardı; kirli çamaşırları bir demet halinde toplar ve içeri taşırlardı. Soğuk veya ılık suda yıkar, sonra ıslak çamaşırları geri sürüklerlerdi. Kışın bunu kızakla yaparlardı.

Uzun süre buzdolabı yoktu. Bu da toplu yemek pişirmeyi imkansız hale getiriyordu. Her gün taze yiyeceğe ihtiyaç vardı. Marketlerde kuyrukta beklemek normaldi. Süt için bir saat, et için bir buçuk saat beklemek gerekiyordu.

Ocakta yemek pişirmek ısıtmayı gerektirir. Elde yıkama bir leğende yapılır. Ütüleme işlemi de aynı ocakta ısıtılmış dökme demir ütü ile yapılır.

Çok zor. Fiziksel olarak çok yorucu.

Ancak.

 

Çalışma zil çalınca sona erdi.

Önemli olan şu: iş sadece iş yerindeydi.

Kimse soru sormak için evi aramadı. Kimse akşam altıdan sonra sohbetlere yazmadı. Kimse benden raporumu evde bitirmemi istemedi.

Zil çaldı - eve gittim. Kafam berraktı.

Şimdi mi? İş asla bitmiyor. Her an mesaj geliyor. Hafta sonları aramalar oluyor. Her zaman ulaşılabilir olma beklentisi var.

Bir kadın şöyle anlatıyor: Kocası enstitüde öğretim görevlisi. Eskiden profesörler ders verip giderlerdi. Şimdi ise evde ders materyalleri hazırlıyor, gece geç saatlere kadar ödevleri değerlendiriyor ve öğrencilerin e-postalarına cevap veriyor.

Bu, daha önce olmayan ek bir yüktür.

 

Çocuklarla oynamadık - ve bu sorun değil.

Büyükanneler çocuklarıyla asla eğitici oyunlar oynamazlardı.

Bu durum normal değildi. Çocuk doğar, büyür ve bir yaşında veya daha erken bir yaşta kreşe gönderilirdi. Sonra anaokulu, ardından okul gelirdi.

Annem ve babam bana okuma yazmayı öğretmediler. Bu okulun sorumluluğundaydı. Ödevlerimizi birlikte yapmadık. Birinci sınıftan itibaren okul çocuğun sorumluluğundadır.

Kötü not mu aldın? Bu senin sorunun. Annemle babam gidip öğretmenle tartışmadılar. İkinci sınıftan sonra özel ders öğretmenleri de tutmadılar.

Yaz aylarında bir öncü kampı vardı. Her vardiyada bir kez ziyaret ederlerdi. Telefon yoktu, bu yüzden mektup yazmak zorunda kaldım.

Çocuğun kampa duygusal olarak hazır olup olmadığı sorgulanmadı. Herkesin hazır olduğu varsayıldı.

Çocukların psikolojik sorunları mı? Konuşulmuyor. Çocuk üzgün mü? Zamanla geçer.

Okul, Pioneer örgütü ve toplum onların yetiştirilmesini sağladı. Anne babalar çalışarak günlük yaşamlarını finanse ettiler.

 

Çocuklar kendi başlarına büyüdüler.

Boynunda anahtar olan nesil. Okuldan eve gelir, kendi öğle yemeklerini ısıtır, kendi ödevlerini yapar ve kendi kulüplerine giderlerdi.

Anne ve baba akşam geldiler. Akşam yemeği yedik, televizyon izledik ve yattık.

Burada gelişimsel dersler, konuşma terapistleri veya psikologlar yoktu. Bunlar ya klinikte ücretsizdi ya da tamamen yoktu.

Konuşamıyor mu? Olsun, peltek konuşur. Bacakları çarpık mı? Sorun değil, hayatta kalır.

Okuldan sonra nereye gidecek? Çocuk kendi başına karar verirdi. Ebeveynler genellikle mezuniyette çocuklarından daha az eğitimliydi. Kariyer seçimine dahil olmak akıllarına bile gelmezdi.

Bir adam şöyle anlattı: Orduya katıldı ve bir daha asla anne babasıyla birlikte yaşamadı. Askerlik hizmeti boyunca onları hiç görmedi. Anne babası ona yiyecek veya çorap getirmedi. Asker, derhal tam devlet desteğine alındı.

Bunu şimdi hayal etmek zor.

 

Ebeveynlerden fazla bir şey talep edilmedi.

İşte temel fark bu.

Büyükanne ve büyükbabalardan çocuklarıyla ilgili olarak çok az şey bekleniyordu.

Karnı doyuyor mu? Giyiniyor mu? Okula gidiyor mu? Harika, iyi ebeveynlersiniz.

Şimdi mi? Taleplerin listesi sonsuz.

Çocuğun gelişimine önem verilmelidir. Üç yaşından itibaren okul dışı aktivitelere katılması sağlanmalıdır. Okula başlamadan önce okuma yazma bilmesi, saymayı ve yazmayı öğrenmesi, İngilizce bilmesi gerekmektedir.

Okulda mısınız? Ödevleri birlikte yapın. Özel ders öğretmenleri tutun. Notlarınızı her gün elektronik bir defterde takip edin.

Çocuğa eğitim sağlayın. Devlet destekli bir programa giremezse üniversite masraflarını karşılayın. Sonrasında barınma konusunda yardımcı olun. Araba alın. İş bulun.

Anne babaların ahlaki borcu on kat arttı.

Ebeveyn sohbetleri de eklendi; ayrı bir cehennem çemberi. Bir buket çiçek, perde, jaluzi veya yeni bir gardırop için bağış yapın. Çocuğunuz neden yazlık ayakkabı giyiyor? Neden geç kaldılar?

Bir kadın bana şöyle anlattı: Komşum kızını çevrimiçi bir okula yazdırdı. Aylık 12.000 ruble ödüyor. Ayrıca dans dersleri 4.000 ruble, spor dersleri ise 5.000 ruble.

Sonuç ne oldu? Çocuk okula başladı. Normal bir okulda sadece C notları alıyor ve sürekli şikayet ediyordu.

Ancak herkesin çocuklarının eğitimi için ayda 20-40 bin lirası yok.

 

Sosyal normlar değişti.

Geçmişte, çocukları yıkanmadan, özensiz konuşarak, eski kıyafetlerle büyütmek mümkündü ve bu, işçi sınıfı için normal bir durumdu.

Şu an imkansız. Toplum bunu kınayacak.

Başınızı dik tutmak istiyorsanız, çocuğunuzun bakımlı, terbiyeli, gelişmiş ve iyi giyimli olması gerekir.

Aksi takdirde, utanç verici olur. Hem de büyükannelerin önünde değil, aynı genç ebeveynlerin önünde.

Bir kadın şöyle yazdı: "İşe güzel giyinip makyaj yaparak gidiyorsanız, çocuğunuz da iyi giyinmiş ve bakımlı olmalıdır. Aksi takdirde, kendinizden utanırsınız."

Bu baskı muazzam.

 

Geleceğe güven

Bir diğer önemli nokta: psikolojik istikrar.

Eskiden geleceğe dair bir güven vardı. İş güvencesi. Maaş güvencesi. Devlet tarafından sağlanan konut. Emekli maaşı garantisi.

Zengin değil, ama tahmin edilebilir.

Şimdi mi? Sürekli kaygı.

İşinizi her an kaybedebilirsiniz. Şirketiniz iflas edebilir. Maaşlarınız mal fiyatlarına yetişemeyebilir. Konut krediniz ağır bir yük olabilir. Hastalanamazsınız, işten atılırsınız.

Bir ay yerine iki haftalık tatil. Vücut hiç dinlenemiyor.

Bir kadın durumu mükemmel bir şekilde özetledi: "Şimdi yerinizde kalabilmek için olabildiğince hızlı koşmanız gerekiyor."

Çok yorucu. Fiziksel olarak değil, zihinsel olarak.

 

Çok amaçlı pişirme cihazı sorunu çözmez.

En sevdiğim argüman: "Ama senin çok amaçlı bir pişirme cihazın ve robot elektrik süpürgen var!"

Dürüst olalım.

Çok amaçlı pişirme tenceresi, zamanlayıcılı bir tenceredir. Kendi kendine yemek pişirmez. Yine de doğrama, ekleme ve yıkama işlemlerini sizin yapmanız gerekir.

Robot elektrik süpürgesi mi? Önce zemini temizlemeniz gerekiyor. Sandalyeleri kaldırın. Kapıları açın. Sonra kendiniz temizleyin.

Bulaşık makinesi mi? Evet, gerçekten de yardımcı oluyor. Çamaşır makinesi de öyle.

Ancak bu, diğer yüklerdeki artışı telafi etmiyor.

Kadın, 50'den fazla meslektaşını şöyle anlattı: işten sonra yemek pişiriyorlar, donduruyorlar, yığınla çamaşırı ütülüyorlar, perde dikip yıkıyorlar ve balkondaki bitkilerin yerini değiştiriyorlar.

Tek başına eve gelir ve dinlenir. Haftada birkaç kez elektrik süpürgesiyle evi temizler, haftada iki kez yemek pişirir, hepsi bu.

Fark yaklaşımda yatıyor. Eski nesil bir evin pırıl pırıl olması gerektiğine inanırken, yeni nesil hayatın mükemmel bir evden daha önemli olduğuna inanıyor.

 

İşe giden yol

Bir diğer sorun: mesafeler arttı.

İş yerim eskiden evime yakındı. Gidiş dönüş yolculuğu en fazla yarım saat sürerdi.

Günümüzde birçok insan günde üç saatini işe gidip gelmeye harcıyor. Bu da haftada altı saat, ayda 24 saat demek. Neredeyse üç iş günü boşa gidiyor.

Yorgunluk giderek artıyor.

 

Görünüm gereksinimleri

Eskiden erkekler eşlerinden sonsuz gençlik ve güzellik talep etmezlerdi.

Kırklı yaşlarındaki bir kadın kırk yaşında gibi görünüyordu - normal.

Peki ya şimdi? "Kadın kendini salmış, gevşemiş ve kendine hiç bakmıyor."

Aynı kadın hem çalışıyor, hem çocuk yetiştiriyor, hem de evin işlerini yürütüyor.

Ama yine de spor salonuna gitmem, güzellik uzmanına görünmem, şık giyinmem ve kırk yaşında yirmi beş yaşında görünmem gerekiyor.

Bu, daha önce olmayan ek bir baskıdır.

 

Beslenme giderek daha karmaşık hale geldi.

Önce: Bir tencere pancar çorbası yaptım. Üç gün boyunca yedik. Kimse pancar çorbasından bıkmış diye şikayet etmedi.

Şimdi: her gün farklı. Çocuk ısıtılmış yemek yemiyor. Kocam çeşitlilik istiyor. Kalori, protein, yağ ve karbonhidrat saymam gerekiyor.

Gıda, yakıt olmaktan çıkıp bilime dönüştü.

Peki, işin özü ne?

Büyükanneler için fiziksel olarak daha zordu: elde yıkama, ocakta yemek pişirme ve imkanlardan yoksunluk.

Ama ahlaki açıdan daha kolay.

Onlardan daha az şey bekleniyordu. İş evde onları rahatsız etmiyordu. Çocuklar kendi başlarına büyüdüler. Gelecek tahmin edilebilirdi. Dış standartlar çok fazla önem taşımıyordu.

Burada hayat fiziksel olarak daha basit. Çamaşır makinemiz, sıcak suyumuz ve yakınlarda dükkanlarımız var.

Ama zihinsel olarak daha zor.

İş asla bitmiyor. Çocuklar beşiklerinden itibaren özenle büyütülmeli. Gelecek belirsiz. Sosyal talepler çok fazla. Sürekli bir baskı ve kaygı var.

Farklı dönemler, farklı yükler.

O zamanlar mı daha kolaydı, yoksa şimdi mi, söylemek imkansız.

Bu, farklı açılardan zor bir durum.

Başkasının deneyimini "ama önce..." gibi ifadelerle değersizleştirmek haksızlık olur.

Her dönem kendi koşullarını belirler. Ve her dönemde insanlar ellerinden gelenin en iyisini yaparak bu koşullarla başa çıkmaya çalışırlar.

Girişlerdeki babuşkalar nereye gitti ve avlunun bu sembolü neden neredeyse tamamen ortadan kayboldu?

Kaynak: https://dzen.ru/

 

Yirmi yıl öncesine kadar bu manzara oldukça yaygındı: Birkaç yaşlı kadın, binalarının girişindeki bir bankta oturmuş, komşularını, çocuklarını, fiyatları, hava durumunu ve bahçede olup biten her şeyi konuşuyorlardı. Kimin taşındığını, kimin bebek sahibi olduğunu, kimin eve geç geldiğini ve kimin arabasının yanlış yere park edildiğini biliyorlardı.

Günümüzde bu tür şirketlerin sayısı gözle görülür şekilde azaldı. Büyükanneler, babuşkalar, ortadan kaybolmadı, ancak giriş çevresindeki yaşam biçimi tamamen değişti.

 

Avlu artık başlıca iletişim merkezi olma özelliğini yitirdi.

Sovyet ve erken Sovyet sonrası şehirler için avlu, günlük yaşamın önemli bir parçasıydı. İnsanlar on yıllarca aynı evlerde yaşar, komşularını iyi tanır ve boş zamanlarını genellikle avlunun yakınında geçirirlerdi.

Bu durum özellikle emekliler için geçerliydi. Birçoğunun arabası yoktu, yazlıkları çok uzaktaydı ve eğlence seçenekleri çok daha azdı. Televizyon, mağazalar, pazarlar ve avlular sosyal hayatın başlıca noktalarıydı.

Girişteki bank, günümüzdeki anlık mesajlaşma uygulamaları ve sosyal medyanın işlevine benzer bir işlev görüyordu. İnsanlar haberleri takip eder, tartışır, yeni insanlarla tanışır ve kısaca yalnızlık duygusundan kaçınırlardı.

Artık iletişimin bir kısmı telefona kaydı. Yaşlılar WhatsApp, Telegram ve Odnoklassniki kullanıyor, YouTube izliyor, akrabalarıyla görüntülü görüşme yapıyor ve son haberleri takip etmek için dışarı çıkmalarına gerek kalmıyor.

 

Evler ve avluların kendileri değişti.

Eski Sovyet avlusu, girişin hemen önüne bir bank yerleştirilecek şekilde tasarlanmıştı. Neredeyse tüm sakinler oradan geçiyordu, bu yüzden grup otomatik olarak olayların merkezinde yer alıyordu.

Yeni konut komplekslerinde her şey farklı. Giriş kapıları, interkom sistemleri, yer altı otoparkı, çoklu girişler, zemin katlarda ticari alanlar, geniş avlular ve dinlenme alanları, insanları mekanın her yerine dağıtıyor.

Birçok eski binada, girişlerin yakınındaki banklar tamamen kaldırılmış. Sebebi bilindik: sakinler gece gürültüsünden, gençlerden, sigara içmekten ve alkolden şikayetçiydi. Sorunlu toplanmaların yanı sıra, emeklilerin geleneksel buluşma yeri de ortadan kayboldu.

Dahası, komşuluk bağları zayıfladı. İnsanlar daha sık daire değiştiriyor, kira ödüyor ve hatta yıllarca yan komşularını tanımayabiliyorlar.

 

Modern babuşka da değişti.

Gözden kaçırılması kolay başka bir neden daha var. Günümüzün 60-70 yaşındaki kadını, aynı yaştaki tipik Sovyet emeklisinden çok farklı.

Birçoğu çalışmaya, araba kullanmaya, seyahat etmeye, spor salonlarına gitmeye, torunlarına bakmaya, yazlıklarına gitmeye veya başka birçok aktiviteye devam ediyor.

Şu anda 65 yaşında olan bu kişi, 1960'ların başlarında doğmuştur. Gençliği tamamen farklı bir kültürel döneme denk gelmiştir. Böyle bir kadın için, apartmanının girişinin yakınındaki bir bankta oturmak, emeklilik hayatını yaşamanın doğal bir yolu olmayabilir.

Emeklilik yaşı da zamanla değişti. Eskiden 55-60 yaşlarında başlayan emeklilik, artık çok daha geç yaşlarda başlıyor.

 

Ama banklarda oturan büyükanneler tamamen ortadan kaybolmadı.

Büyük bir şehrin merkezinden uzaklaşıp eski yerleşim bölgelerine, küçük kasabalara veya köylere doğru araba yolculuğu yaptığınızda, yine de tanıdık bir manzarayla karşılaşabilirsiniz.

Özellikle insanların on yıllarca aynı evde yaşadığı ve eski bankların, yeşil avluların ve yakın komşuluk bağlarının korunduğu yerlerde.

Artık her girişin zorunlu bir unsuru değil.

Ortadan kaybolan şey, "girişteki büyükanne"nin kendisi değil, bu tür şirketleri kitlesel bir olgu haline getiren sosyal ortamdır .

Haberler artık akıllı telefonlardan geliyor, komşular eskisi kadar tanınmıyor, avlular farklı şekilde düzenlenmiş ve emeklilerin kendileri de daha çeşitli hayatlar sürüyor.

Yani ünlü büyükanneler hiçbir yere gitmediler.

Onlar sadece banktan kalkıp internete, arabaya, yazlığa, kafeye, alışveriş merkezine ve aile sohbetine geçtiler.